ΚΕΦΑΛΑΙΟ Α: Ο ΠΡΟΛΟΓΟΣ ΤΗΣ ΠΑΡΑΔΟΣΗΣ – Η ΦΩΝΗ ΤΩΝ ΑΙΩΝΩΝ
Η παραδοσιακή μορφή του Πανσόρι, όπως την είδαμε στην εκτέλεση του NATIONAL GUGAK CENTER, αποτελεί την επιτομή της καλλιτεχνικής οικονομίας. Σε μια άδεια σκηνή, η παρουσία του Sorikkun (τραγουδιστή) και του Gosu (τυμπανιστή) αρκεί για να χτιστεί ένας ολόκληρος κόσμος. Η παράδοση εδώ δεν είναι απλώς μια αναπαραγωγή του παρελθόντος, αλλά μια τελετουργία επιβίωσης. Ο
ήχος του τυμπάνου buk δεν λειτουργεί ως συνοδεία, αλλά ως η καρδιά που χτυπά στον ρυθμό της αφήγησης, δίνοντας στον τραγουδιστή τον χώρο να αναπνεύσει και να κλιμακώσει το δράμα.Στο παραδοσιακό Πανσόρι, η φωνή είναι γυμνή και εκτεθειμένη. Η τεχνική που χρησιμοποιείται στο SUGUNGGA απαιτεί από τον καλλιτέχνη να ισορροπεί ανάμεσα στο τραγούδι και τη θεατρική απαγγελία, χωρίς τη βοήθεια οπτικών εφέ ή περίπλοκης ενορχήστρωσης. Η βεντάλια γίνεται το μοναδικό εργαλείο που ορίζει τον χώρο και τον χρόνο. Σε αυτή την πρωταρχική μορφή, ο ακροατής καλείται να επιστρατεύσει τη φαντασία του· η χελώνα, ο βασιλιάς-δράκος και ο πονηρός λαγός ζωντανεύουν μέσα από τις αυξομειώσεις της έντασης και την τραχύτητα της φωνής, η οποία φέρει το βάρος του κορεατικού "Han". Είναι μια τέχνη που απαιτεί απόλυτη προσήλωση, καθώς κάθε παύση και κάθε επιφώνημα Chuimsae έχει τη δική του σημειολογία.
ΚΕΦΑΛΑΙΟ Β: Η ΑΠΟΔΟΜΗΣΗ ΚΑΙ Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΩΝ LEENALCHI
Η έλευση των LEENALCHI και η επιτυχία του "Tiger is Coming" (Beom Naeryeonda) δεν αποτελεί απλώς μια διασκευή, αλλά μια ριζική επανεφεύρεση του είδους. Ενώ η παραδοσιακή εκδοχή βασίζεται στον μινιμαλισμό, η σύγχρονη απόδοση επενδύει στον ρυθμό και την πολυφωνία. Η αντικατάσταση του μονού τυμπάνου από δύο μπάσα και ένα πλήρες σετ ντραμς αλλάζει το DNA της μουσικής. Το Πανσόρι από μια εμπειρία βαθιάς ακρόασης μετατρέπεται σε μια εμπειρία σωματικής συμμετοχής. Οι LEENALCHI κατάφεραν να ξεκλειδώσουν τη funky πλευρά των παραδοσιακών ρυθμών Jangdan, κάνοντάς τους ελκυστικούς σε ένα παγκόσμιο κοινό που δεν γνωρίζει τη γλώσσα, αλλά καταλαβαίνει τον παλμό.
Η μεγάλη διαφορά έγκειται στη συλλογικότητα της ερμηνείας. Στο παραδοσιακό Πανσόρι έχουμε έναν σολίστ που φέρει όλο το βάρος της ιστορίας. Στους LEENALCHI, έχουμε μια ομάδα τραγουδιστών που αλληλεπιδρούν, δημιουργώντας αρμονίες και αντιφωνίες που δεν υπήρχαν στην αρχική μορφή. Η χρήση της εικόνας, της μόδας και του σύγχρονου χορού από τους Ambiguous Dance Company προσθέτει ένα επίπεδο "coolness" που σπάει τα δεσμά του ακαδημαϊσμού. Το Πανσόρι εδώ δεν ζητά τον σεβασμό σου επειδή είναι "παλιό", αλλά απαιτεί την προσοχή σου επειδή είναι επίκαιρο, χορευτικό και γεμάτο ενέργεια. Είναι η στιγμή που η παράδοση παύει να είναι έκθεμα σε μουσείο και γίνεται viral περιεχόμενο.
ΚΕΦΑΛΑΙΟ Γ: Η ΣΥΓΚΡΙΣΗ – ΔΥΟ ΟΨΕΙΣ ΤΟΥ ΙΔΙΟΥ ΝΟΜΙΣΜΑΤΟΣ
Συγκρίνοντας τις δύο αποδόσεις, παρατηρούμε μια ενδιαφέρουσα ειρωνεία: όσο περισσότερο αλλάζουν τα εξωτερικά στοιχεία (όργανα, ρούχα, ρυθμός), τόσο περισσότερο αναδεικνύεται η δύναμη του πρωτότυπου υλικού. Η παραδοσιακή απόδοση του SUGUNGGA μας δίνει την πνευματική ουσία· είναι μια εσωτερική διαδικασία που σε συνδέει με το παρελθόν. Η απόδοση των LEENALCHI μας δίνει την κοινωνική εκτόνωση· είναι η εξωστρέφεια της κορεατικής κουλτούρας στον 21ο αιώνα.
Η "βραχνή" φωνή παραμένει το κοινό σημείο αναφοράς. Ακόμα και μέσα στον funk καταιγισμό των LEENALCHI, οι τραγουδιστές χρησιμοποιούν την ίδια επίπονη τεχνική που διδάσκεται εδώ και αιώνες. Αυτό είναι το κλειδί της επιτυχίας τους: δεν "απλοποίησαν" το Πανσόρι για να γίνει εμπορικό, αλλά κράτησαν τη δυσκολία της φωνής και άλλαξαν το πλαίσιο γύρω της. Ενώ η παραδοσιακή εκτέλεση στο National Gugak Center μας διδάσκει την πειθαρχία και την ιστορία της "Τίγρης", η σύγχρονη εκδοχή μας προσκαλεί να ζήσουμε τον φόβο και τον ενθουσιασμό της χελώνας με έναν τρόπο που δονεί τα ηχεία ενός σύγχρονου club. Τελικά, και οι δύο εκδοχές υπηρετούν τον ίδιο σκοπό: να διατηρήσουν ζωντανή την ιστορία, η μία μέσω της πιστής διαφύλαξης και η άλλη μέσω της τολμηρής εξέλιξης.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου