 |
| Viktor Vasnetsov (1896) |
Η ιστορία της Sirin, της Alkonost και της Gamayun δεν είναι το δημιούργημα ενός μοναχικού συγγραφέα, ούτε το αποτέλεσμα μιας συγκεκριμένης ιστορικής στιγμής. Είναι ένας ζωντανός οργανισμός που αναπνέει εδώ και αιώνες μέσα από τις φωνές και τα χέρια διαφορετικών ανθρώπων, οι οποίοι λειτούργησαν ως οι
αόρατοι αφηγητές αυτού του μύθου.ΟΙ ΛΑΪΚΟΙ ΠΑΡΑΜΥΘΑΔΕΣ ΤΩΝ ΔΑΣΩΝ
Στην καρδιά της παλιάς ρωσικής υπαίθρου, εκεί όπου ο χειμώνας διαρκούσε μήνες και το σκοτάδι σκέπαζε τα πάντα, οι πρώτοι αφηγητές ήταν οι χωρικοί. Στις λεγόμενες «posidelki» (νυχτερινές συγκεντρώσεις για δουλειά και κουβέντα), οι γυναίκες που έκλωθαν το μαλλί και οι άντρες που σκάλιζαν το ξύλο διηγούνταν ιστορίες για πουλιά που έρχονταν από τον Iriy, τον μυθικό κήπο της ανατολής. Για αυτούς τους ανθρώπους, η Sirin δεν ήταν ένα σύμβολο σε ένα βιβλίο, αλλά μια προειδοποίηση για την ομορφιά που μπορεί να σε τρελάνει, μια αλληγορία για τη σκληρή αλλά μαγευτική φύση που τους περιέβαλλε.
ΟΙ ΜΟΝΑΧΟΙ ΚΑΙ Η ΙΕΡΗ ΚΑΤΑΓΡΑΦΗ
Καθώς ο Χριστιανισμός εδραιωνόταν, οι μοναχοί στα απομονωμένα μοναστήρια του Βορρά έγιναν οι επόμενοι μεγάλοι αφηγητές. Με την πένα τους και το μελάνι τους, μετέτρεψαν τα παγανιστικά πλάσματα σε αγγέλους της Εδέμ. Στα περιθώρια των ιερών κειμένων και στα «Χρονικά», περιέγραφαν με θρησκευτική ευλάβεια το πώς η Alkonost ηρεμούσε τις θάλασσες, ταυτίζοντάς την με τη θεία γαλήνη. Αυτοί οι λόγιοι αφηγητές έδωσαν στα πουλιά τη «νομιμότητα» να επιβιώσουν μέσα στους αιώνες, μετατρέποντας τον μύθο σε θεολογική διδαχή.
ΟΙ ΠΛΑΝΟΔΙΟΙ ΠΩΛΗΤΕΣ ΤΟΥ LUBOK
Αν οι μοναχοί απευθύνονταν στο πνεύμα, οι έμποροι των Lubok απευθύνονταν στο μάτι και την καρδιά του απλού λαού. Αυτοί οι πλανόδιοι αφηγητές μετέφεραν τις ξυλογραφίες τους από χωριό σε χωριό, κρεμώντας τες στα παζάρια. Με απλά λόγια και έντονα χρώματα, εξηγούσαν στον περαστικό γιατί η Gamayun έχει πάντα θλιμμένο πρόσωπο και γιατί δεν πρέπει ποτέ να κοιτάξεις τη Sirin στα μάτια. Ήταν οι «δημοσιογράφοι» του φανταστικού, που έκαναν την τριάδα των πουλιών κομμάτι κάθε σπιτιού, από την καλύβα του αγρότη μέχρι το αρχοντικό του εμπόρου.
ΟΙ ΤΕΧΝΙΤΕΣ ΤΗΣ ΠΑΛΕΧ ΚΑΙ ΤΗΣ ΜΙΝΙΑΤΟΥΡΑΣ
Τέλος, οι πιο λεπτομερείς αφηγητές ήταν οι καλλιτέχνες των εργαστηρίων του Palekh και του Mstera. Αυτοί δεν μιλούσαν με λέξεις, αλλά με το «χρυσό πινέλο». Κάθε φτερό που ζωγράφιζαν πάνω σε ένα λακαριστό κουτί ήταν και μια πρόταση στην ιστορία. Αυτοί οι άνθρωποι αφιέρωναν ολόκληρες ζωές για να αποδώσουν την κίνηση της ουράς της Sirin (όπως ακριβώς βλέπουμε στην εικόνα σου), διασφαλίζοντας ότι καμία λεπτομέρεια από την περιγραφή των παλαιών δεν θα χανόταν στη λήθη του χρόνου.
Αυτοί οι αφηγητές, από τον ανώνυμο χωρικό μέχρι τον επώνυμο αγιογράφο, δημιούργησαν ένα μωσαϊκό πίστης και τέχνης. Σήμερα, εμείς γινόμαστε οι συνεχιστές τους, προσπαθώντας να ξεκλειδώσουμε τα μυστικά που εκείνοι φύλαξαν μέσα στα τραγούδια και τα χρώματά τους.
ΚΕΦΑΛΑΙΟ Α: SIRIN – Η ΜΑΓΕΙΑ ΤΗΣ ΘΛΙΨΗΣ ΚΑΙ ΤΟ ΑΒΑΣΤΑΧΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ
Στο πάνθεον των μυθικών πλασμάτων της σλαβικής παράδοσης, η SIRIN (Σιρίν) στέκει ως η πιο αινιγματική και επικίνδυνα γοητευτική μορφή. Δεν είναι απλώς ένα πουλί με ανθρώπινο πρόσωπο· είναι η ενσάρκωση του πειρασμού που οδηγεί στην πνευματική έκσταση, μια οντότητα που ισορροπεί ανάμεσα στον κόσμο των ζωντανών και το βασίλειο του Παραδείσου.
1. Η ΑΝΑΤΟΜΙΑ ΤΟΥ ΠΛΑΣΜΑΤΟΣ
Σύμφωνα με τις λεπτομερείς περιγραφές που διασώθηκαν στα παλαιά χειρόγραφα και τις αφηγήσεις των τεχνιτών της Palekh, η Sirin διαθέτει μια συγκεκριμένη και επιβλητική εμφάνιση:
Το Πρόσωπο: Είναι πάντα το πρόσωπο μιας γυναίκας απαράμιλλης ομορφιάς, αλλά με μια έκφραση που οι παλιοί αφηγητές αποκαλούσαν «φωτεινή θλίψη». Τα μάτια της είναι μεγάλα, βαθιά, και μοιάζουν να κοιτάζουν πέρα από τον θεατή, προς την αιώνια πατρίδα της.
Το Στέμμα: Σχεδόν πάντα φοράει ένα πλούσιο στέμμα (kokoshnik) στολισμένο με πολύτιμους λίθους και μαργαριτάρια. Αυτό υποδηλώνει τη βασιλική της καταγωγή από τον Iriy, τον σλαβικό παράδεισο όπου δεν υπάρχει χειμώνας.
Το Σώμα και τα Φτερά: Το σώμα της είναι πουλιού, συνήθως με φτέρωμα που θυμίζει κουκουβάγια για να υποδηλώσει τη σοφία και τη νύχτα, ή παγώνι (όπως στην εικόνα που μοιράστηκες) για να τονίσει τη θεϊκή της προέλευση. Οι χρυσές λεπτομέρειες στις άκρες των φτερών της λέγεται ότι είναι ακτίνες του ήλιου που παγιδεύτηκαν κατά το πέταγμά της.
2. Ο ΜΥΘΟΣ ΤΟΥ ΤΡΑΓΟΥΔΙΟΥ
Οι λαϊκοί παραμυθάδες διηγούνταν ότι η Sirin κατεβαίνει στη γη μόνο σε στιγμές μεγάλης πνευματικής έντασης. Το τραγούδι της δεν αποτελείται από λέξεις που καταλαβαίνει ο νους, αλλά από ήχους που μιλούν απευθείας στην ψυχή.
"Όταν η Sirin αρχίζει να τραγουδά, ο άνεμος σταματά να φυσά, τα ζώα του δάσους πέφτουν σε λήθαργο και η ροή του χρόνου φαίνεται να παγώνει. Είναι ένας ήχος που υπόσχεται την απόλυτη ευτυχία, αλλά ζητά ως αντάλλαγμα την πλήρη αποσύνδεση από την πραγματικότητα."
Οι αφηγητές προειδοποιούσαν: όποιος ακούσει τη Sirin, χάνει την επιθυμία για οτιδήποτε γήινο. Υπάρχουν ιστορίες για εμπόρους που άφησαν τα καραβάνια τους να ρημάξουν και για οδοιπόρους που πέθαναν από την πείνα, ακίνητοι κάτω από το δέντρο όπου καθόταν η Sirin, ανίκανοι να απομακρυνθούν από τη μαγεία της φωνής της.
3. Η SIRIN ΣΤΗΝ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ ΖΩΗ ΤΩΝ ΠΑΛΑΙΩΝ
Παρά την επικινδυνότητά της, οι Ρώσοι χωρικοί δεν τη φοβούνταν με την κακιά έννοια. Την τιμούσαν ως προστάτιδα της ευημερίας.
Στο Σπίτι: Σκάλιζαν τη μορφή της στα ξύλινα πλαίσια των παραθύρων και στις πόρτες των σπιτιών τους (izba). Πίστευαν ότι η παρουσία της έδιωχνε το κακό και έφερνε την ευλογία του Παραδείσου στην οικογένεια.
Στα Υφαντά: Οι γυναίκες κεντούσαν τη Sirin στις παραδοσιακές πετσέτες (rushniks) που χρησιμοποιούσαν στους γάμους, συμβολίζοντας την ελπίδα για μια ζωή γεμάτη από την «ουράνια χαρά» που το πουλί εκπροσωπούσε.
4. Η ΘΕΟΛΟΓΙΚΗ ΔΙΑΣΤΑΣΗ
Οι μοναχοί-αφηγητές έδωσαν στη Sirin μια χριστιανική ερμηνεία. Την παρουσίαζαν ως το πουλί που τραγουδά στους αγίους στον Παράδεισο, προετοιμάζοντάς τους για τη θέα του Θεού. Στα χειρόγραφα του 17ου αιώνα, η Sirin περιγράφεται ως «το πουλί της ψυχής» που νοσταλγεί την αιώνια ειρήνη.
Αυτή είναι η ουσία της Sirin: ένα πλάσμα που μας θυμίζει ότι η ομορφιά και ο πόνος είναι συχνά δύο όψεις του ίδιου νομίσματος. Στην εικόνα σου, η Sirin φαίνεται να μας καλεί να την ακολουθήσουμε στο δικό της περιβόλι.
ΚΕΦΑΛΑΙΟ Β: ALKONOST – Ο ΦΥΛΑΚΑΣ ΤΗΣ ΓΑΛΗΝΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΘΕΪΚΗΣ ΕΛΠΙΔΑΣ
Ενώ η Sirin μας ταξίδεψε στα μονοπάτια της νοσταλγίας και του πειρασμού, η ALKONOST (Αλκονόστ) έρχεται για να φέρει την ισορροπία. Στο σύμπαν των αφηγητών μας, η Alkonost είναι το "φως της ημέρας", το πουλί που δεν παρασύρει τον άνθρωπο στην απώλεια, αλλά τον στηρίζει στην πίστη και τη χαρά.
1. Η ΜΥΘΙΚΗ ΚΑΤΑΓΩΓΗ: ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΣΤΗ ΡΩΣΙΚΗ ΘΑΛΑΣΣΑ
Η ιστορία της Alkonost είναι ένα από τα πιο εντυπωσιακά παραδείγματα του πώς οι μύθοι ταξιδεύουν και μεταμορφώνονται. Οι λόγιοι αφηγητές και οι μοναχοί του Μεσαίωνα βάσισαν τη μορφή της στον ελληνικό μύθο της Αλκυόνης. Σύμφωνα με την παράδοση, η Αλκυόνη μεταμορφώθηκε σε πουλί και οι θεοί, από έλεος, διέταξαν τους ανέμους να κοπάζουν όσο εκείνη γεννούσε τα αυγά της στο κύμα.
Στη σλαβική ψυχή, αυτή η ιστορία "ντύθηκε" με τοπικά χρώματα. Η Alkonost έγινε το πουλί που κατοικεί στον ποταμό Ευφράτη (κατά τη χριστιανική εκδοχή) ή στο νησί Μπουγιάν (κατά την παγανιστική), φέρνοντας μαζί της την ευλογία του ανέγγιχτου Παραδείσου.
2. ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΤΩΝ ΕΠΤΑ ΗΜΕΡΩΝ
Η πιο δυνατή διήγηση που μετέφεραν οι παραμυθάδες της υπαίθρου αφορούσε τη γέννηση των νεοσσών της. Έλεγαν ότι στα μέσα του χειμώνα, η Alkonost κατεβαίνει στις ακτές της θάλασσας:
Η Κατάδυση: Τοποθετεί τα χρυσά της αυγά στον βυθό της θάλασσας.
Η Μεγάλη Γαλήνη: Για επτά ολόκληρες ημέρες, ο καιρός σταματά να είναι άγριος. Η θάλασσα γίνεται "σαν καθρέφτης", οι καταιγίδες κοπάζουν και οι ναυτικοί μπορούν να ταξιδέψουν άφοβα.
Η Εκκόλαψη: Μόλις τα αυγά εκκολαφθούν και αναδυθούν στην επιφάνεια, ο άνεμος επιστρέφει και η φύση συνεχίζει τον κύκλο της.
Αυτή η ιστορία χρησιμοποιούνταν από τους αφηγητές ως μάθημα υπομονής και ελπίδας: ακόμα και στην καρδιά του πιο σκοτεινού χειμώνα, υπάρχει μια στιγμή θεϊκής ηρεμίας.
3. Η ΦΩΝΗ ΠΟΥ ΘΕΡΑΠΕΥΕΙ
Αν το τραγούδι της Sirin προκαλεί λήθη, το τραγούδι της Alkonost προκαλεί κάθαρση. Οι "Lubok" αφηγητές έγραφαν κάτω από τις εικόνες της:
"Όποιος ακούσει τη φωνή της Alkonost, η καρδιά του γεμίζει από μια χαρά που δεν είναι αυτού του κόσμου. Η θλίψη του φεύγει, οι αρρώστιες του υποχωρούν και η ψυχή του νιώθει τόσο ελαφριά που νομίζει ότι μπορεί να πετάξει μαζί της."
Είναι μια φωνή παρηγοριάς. Στην παράδοση, η Alkonost θεωρείται η προστάτιδα των ταπεινών και των πονεμένων. Ενώ η Sirin απευθυνόταν στους καλλιτέχνες και τους ονειροπόλους, η Alkonost ήταν το στήριγμα του λαού.
4. Η ΑΠΕΙΚΟΝΙΣΗ ΣΤΗΝ ΤΕΧΝΗ
Οι τεχνίτες της Palekh, ακολουθώντας την παράδοση που βλέπουμε και στην εικόνα σου, τη ζωγράφιζαν συχνά με:
Ανοιχτά Φτερά: Σε αντίθεση με τη Sirin που συχνά απεικονίζεται πιο μαζεμένη, η Alkonost "αγκαλιάζει" τον χώρο.
Το Άνθος του Παραδείσου: Κρατά συχνά στο χέρι της ή στο ράμφος της ένα άνθος (συνήθως κρίνο ή τριαντάφυλλο), το οποίο συμβολίζει την αιώνια άνοιξη.
Λευκά και Γαλάζια Χρώματα: Αν και χρησιμοποιούνταν χρυσός, η Alkonost συνδεόταν με τα χρώματα του ουρανού και της θάλασσας.
5. Η ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΟΝ "ΜΗΛΕΩΝΑ"
Υπάρχει μια πανέμορφη διήγηση που τις θέλει να εμφανίζονται μαζί. Λέγεται ότι η Sirin και η Alkonost επισκέπτονται τους κήπους με τις μηλιές κατά τη γιορτή του Spas (της Μεταμόρφωσης). Η Sirin κλαίει το πρωί, θρηνώντας για το καλοκαίρι που φεύγει, και τα δάκρυά της κάνουν τα μήλα πικρά. Αλλά το μεσημέρι έρχεται η Alkonost, τινάζει τη δροσιά από τα φτερά της πάνω στους καρπούς, και τότε τα μήλα γίνονται γλυκά και αποκτούν θεραπευτικές ιδιότητες.
Η Alkonost είναι η απόδειξη ότι η χαρά δεν είναι η απουσία του πόνου, αλλά η νίκη πάνω σε αυτόν. Είναι η υπόσχεση ότι μετά την καταιγίδα ακολουθεί πάντα η γαλήνη.
 Viktor Vasnetsov |
ΚΕΦΑΛΑΙΟ Γ: GAMAYUN – Ο ΠΑΝΤΟΓΝΩΣΤΗΣ ΑΓΓΕΛΙΟΦΟΡΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΒΑΡΟΣ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ
Φτάνουμε τώρα στο τρίτο και πιο πνευματικό μέλος της τριάδας. Αν η Sirin είναι το συναίσθημα και η Alkonost η ελπίδα, η GAMAYUN (Γκαμαγιούν) είναι ο Λόγος. Είναι το πουλί που δεν τραγουδά για να ναρκώσει ή να παρηγορήσει, αλλά για να αποκαλύψει.
1. Η ΦΥΛΑΚΑΣ ΤΩΝ ΜΥΣΤΙΚΩΝ ΤΗΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ
Σύμφωνα με τους παλιούς αφηγητές και τους «Σκάλντους» (τους λαϊκούς βάρδους), η Gamayun ζει σε ένα μυθικό νησί στην ανατολή, πολύ κοντά εκεί που ανατέλλει ο ήλιος. Είναι το μόνο πλάσμα που ήταν παρόν όταν στερεώθηκε η γη και όταν χωρίστηκαν τα νερά από τους ουρανούς.
Η Προφητική Φύση: Η Gamayun γνωρίζει τα πάντα: το παρελθόν των εθνών, τα μυστικά των θεών, τη γέννηση του κάθε ανθρώπου και, κυρίως, το τέλος του κόσμου.
Η Φωνή της Καταιγίδας: Λέγεται ότι όταν η Gamayun πετάει πάνω από τις πόλεις, οι άνθρωποι ακούν τον ήχο των φτερών της σαν έναν μακρινό βροντερό ήχο. Δεν είναι ένα πουλί που θα βρεις εύκολα σε ένα κλαδί· την αναζητάς μόνο όταν η αλήθεια είναι το μοναδικό σου καταφύγιο.
2. ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΤΗΣ ΣΟΦΙΑΣ
Στην εικονογραφία της Palekh και στις ξυλογραφίες Lubok, η Gamayun ξεχωρίζει από τις άλλες δύο με έναν πολύ συγκεκριμένο τρόπο:
Η Έκφραση: Το πρόσωπό της δεν είναι ούτε θλιμμένο όπως της Sirin, ούτε χαρούμενο όπως της Alkonost. Είναι αυστηρό και γαλήνιο. Τα μάτια της είναι ορθάνοιχτα, σαν να βλέπουν ταυτόχρονα το παρελθόν και το μέλλον.
Το Φτέρωμα: Συχνά απεικονίζεται με πιο σκούρα ή "πύρινα" χρώματα. Στην παράδοση, θεωρείται ότι τα φτερά της είναι φτιαγμένα από το φως της γνώσης που καίει αλλά και φωτίζει.
Η Έλλειψη Ποδιών: Σε ορισμένες πολύ παλιές διηγήσεις, έλεγαν ότι η Gamayun δεν έχει πόδια και δεν αγγίζει ποτέ τη γη. Ζει πετώντας αιώνια, συμβολίζοντας την ιδέα ότι η καθαρή σοφία δεν μπορεί να "μολυνθεί" από τα γήινα και τα υλικά.
3. ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΩΝ ΑΦΗΓΗΤΩΝ
Οι διηγητές χρησιμοποιούσαν την Gamayun για να διδάξουν το βάρος της ευθύνης.
"Όποιος ζητήσει να ακούσει το τραγούδι της Gamayun, πρέπει να είναι έτοιμος να αντέξει την αλήθεια. Γιατί η αλήθεια δεν είναι πάντα γλυκιά. Η Gamayun θα σου πει για τις καταστροφές που έρχονται, για τις προδοσίες και για το τίμημα της σοφίας. Αλλά όποιος την αντέξει, γίνεται ο ίδιος προφήτης ανάμεσα στους ανθρώπους."
4. Η ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ ΚΑΙ ΤΟ ΠΕΠΡΩΜΕΝΟ
Στα νεότερα χρόνια (19ος-20ος αιώνας), η Gamayun έγινε το αγαπημένο σύμβολο των Ρώσων συμβολιστών. Την έβλεπαν ως την «Κασσάνδρα» του βορρά. Σε έναν διάσημο πίνακα του Vasnetsov, η Gamayun στέκεται πάνω σε ένα κομμένο δέντρο, με μαύρα φτερά και μάτια γεμάτα από τη γνώση των επερχόμενων πολέμων. Για τους αφηγητές εκείνης της εποχής, το πουλί αυτό αντιπροσώπευε την ίδια τη μοίρα της ανθρωπότητας.
5. Η ΤΡΙΑΔΑ ΩΣ ΟΛΟΚΛΗΡΩΣΗ
Εδώ κλείνει ο κύκλος που ξεκινήσαμε:
Sirin: Μας θυμίζει από πού ήρθαμε (Νοσταλγία).
Alkonost: Μας βοηθά να αντέξουμε το τώρα (Ελπίδα).
Gamayun: Μας δείχνει πού πηγαίνουμε (Γνώση).Για να ολοκληρώσουμε αυτή την επική περιήγηση, θα μεταφερθούμε στην «καρδιά» της λαϊκής παράδοσης. Οι αφηγητές δεν έμεναν μόνο στις περιγραφές· χρησιμοποιούσαν τα πουλιά αυτά ως πρωταγωνιστές σε παραμύθια που δίδασκαν και μάγευαν. Ακολουθούν οι πιο χαρακτηριστικές ιστορίες, αποδοσμένες με κάθε λεπτομέρεια.
ΟΙ ΜΥΘΟΙ ΤΟΥ ΜΗΛΕΩΝΑ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΘΑΝΑΣΙΑΣ
1. ΤΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ ΤΩΝ ΜΗΛΩΝ ΤΗΣ ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΗΣ
Αυτό είναι το πιο αγαπημένο παραμύθι των χωρικών, που εξηγεί τη μετάβαση από τη λύπη στη χαρά.
Σε ένα μακρινό βασίλειο, υπήρχε ένας αυτοκρατορικός κήπος με μηλιές που έβγαζαν τους πιο γλυκούς καρπούς του κόσμου. Όμως, κάθε χρόνο, την αυγή της 19ης Αυγούστου (τη γιορτή του Spas), ο κήπος βυθιζόταν σε μια παράξενη ομίχλη.
Οι αφηγητές έλεγαν πως την ώρα που ο ήλιος άρχιζε να προβάλλει, η SIRIN προσγειωνόταν στο πιο ψηλό κλαδί. Άρχιζε να τραγουδά έναν θρήνο τόσο πικρό, που τα δάκρυά της έπεφταν πάνω στα μήλα. Όποιος δοκίμαζε καρπό εκείνη την ώρα, ένιωθε την καρδιά του να γεμίζει από μια αβάσταχτη νοσταλγία για τα περασμένα. Τα μήλα γίνονταν πικρά σαν το φαρμάκι της λήθης.
Όμως, καθώς το ρολόι χτυπούσε μεσημέρι, η ομίχλη διαλυόταν από το φτερούγισμα της ALKONOST. Εκείνη, με ένα φωτεινό γέλιο που έμοιαζε με κελάηδισμα, σκούπιζε τα δάκρυα της αδελφής της με τα φτερά της. Τινάζοντας τη δροσιά του Παραδείσου πάνω στον κήπο, μετέτρεπε την πικρία σε γλύκα. Από εκείνη τη στιγμή και μετά, τα μήλα θεωρούνταν ευλογημένα, ικανά να θεραπεύσουν κάθε αρρώστια. Οι χωρικοί δεν έτρωγαν ποτέ μήλα πριν από αυτή την ώρα, περιμένοντας την Alkonost να "διώξει" τη θλίψη της Sirin.
2. Ο ΠΡΙΓΚΙΠΑΣ ΙΒΑΝ ΚΑΙ ΤΟ ΠΟΥΛΙ ΤΗΣ ΣΟΦΙΑΣ (GAMAYUN)
Σε μια άλλη διήγηση, ο ήρωας δεν αναζητά το χρυσό ή την ομορφιά, αλλά τη γνώση.
Ο Πρίγκιπας Ιβάν ταξίδεψε επτά χρόνια σε σιδερένια παπούτσια για να βρει την άκρη του κόσμου, εκεί όπου οι πέτρες μιλάνε και τα ποτάμια γυρίζουν πίσω. Στην κορυφή του όρους Μπελούχα, βρήκε την GAMAYUN να κάθεται πάνω σε έναν βράχο που έβγαζε φλόγες.
Ο Ιβάν τη ρώτησε: "Πες μου, πουλί της σοφίας, πού κρύβεται η αλήθεια;" Η Gamayun δεν του απάντησε με λόγια, αλλά τον κοίταξε στα μάτια. Στο βλέμμα της, ο Ιβάν είδε όλη την ιστορία του κόσμου — είδε πολέμους που δεν είχαν γίνει ακόμα, είδε την πτώση των άστρων και τη γέννηση των λουλουδιών.
Το παραμύθι λέει πως ο Ιβάν έμεινε εκεί σαράντα μέρες. Όταν επέστρεψε στο βασίλειό του, τα μαλλιά του είχαν ασπρίσει, αλλά τα μάτια του έλαμπαν από μια εσωτερική ειρήνη. Δεν έγινε ποτέ πολεμιστής, αλλά ο πιο σοφός κυβερνήτης που γνώρισε ποτέ η γη, γιατί η Gamayun του είχε μάθει ότι "η αλήθεια είναι ένα βουνό που το ανεβαίνεις μόνο με την καρδιά".
3. Ο ΕΜΠΟΡΟΣ ΠΟΥ ΗΘΕΛΕ ΝΑ ΦΥΛΑΚΙΣΕΙ ΤΗ SIRIN
Μια προειδοποιητική ιστορία για την ανθρώπινη απληστία.
Ένας πλούσιος έμπορος από το Νόβγκοροντ, ακούγοντας για την ομορφιά της SIRIN, αποφάσισε να την πιάσει και να την κλείσει σε ένα χρυσό κλουβί για να τραγουδά μόνο γι' αυτόν. Έστησε παγίδες με μεταξωτά δίχτυα στον ιερό κήπο.
Όταν η Sirin πιάστηκε, άρχισε να τραγουδά. Αλλά το τραγούδι της δεν ήταν το συνηθισμένο· ήταν ένας ήχος τόσο δυνατός και απόκοσμος, που οι τοίχοι του σπιτιού του εμπόρου άρχισαν να ραγίζουν. Ο έμπορος, αντί να πλουτίσει, έχασε τα λογικά του. Δεν μπορούσε να ακούσει καμία άλλη φωνή, κανέναν άλλον ήχο. Η Sirin πέταξε μακριά, αφήνοντας πίσω της ένα μόνο χρυσό φτερό. Λέγεται ότι ο έμπορος πέρασε το υπόλοιπο της ζωής του κοιτάζοντας αυτό το φτερό, προσπαθώντας να θυμηθεί ποιος ήταν.
Το δίδαγμα των αφηγητών: Τα πουλιά του Παραδείσου δεν φυλακίζονται. Μπορείς μόνο να τα παρατηρείς από μακριά (όπως εμείς μέσα από την τέχνη) και να ελπίζεις να ακούσεις ένα ψίθυρο από το τραγούδι τους.
)_(18162268531).jpg)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου