Στην αρχή των πάντων, πριν ο κόσμος αποκτήσει το σχήμα που γνωρίζουμε σήμερα, δεν υπήρχε τίποτα άλλο παρά μια αιώνια, ασφυκτική αγκαλιά. Ο Πατέρας Ουρανός και η Μητέρα Γη ήταν τόσο σφιχτά δεμένοι, που ανάμεσά τους δεν χωρούσε ούτε μια αχτίδα φωτός, ούτε μια ανάσα αέρα. Μέσα σε αυτό το απόλυτο σκοτάδι γεννήθηκαν τα παιδιά τους, οι πρώτοι Θεοί, οι οποίοι ζούσαν στριμωγμένοι, ακούγοντας μόνο τους χτύπους της καρδιάς της Γης και την ανάσα του Ουρανού. Ανάμεσα σε αυτούς τους Θεούς ήταν ο Θεός του Δάσους, ο Θεός του Ανέμου, ο Θεός της Θάλασσας και πολλοί άλλοι.
Τα παιδιά, κουρασμένα από το σκοτάδι και τον περιορισμό, άρχισαν να ψιθυρίζουν για την ελευθερία. Ο Θεός του Δάσους ήταν εκείνος που πήρε την απόφαση να χωρίσει τους γονείς του. Ξάπλωσε ανάμεσα στο σώμα της Μητέρας και του Πατέρα και με μια τρομερή προσπάθεια, σπρώχνοντας με τα δυνατά του πόδια προς τα πάνω, κατάφερε να υψώσει τον Ουρανό. Η αγκαλιά έσπασε, το φως εισέβαλε για πρώτη φορά στην πλάση και ο κόσμος άρχισε να αναπνέει. Όμως, αυτός ο χωρισμός δεν έγινε χωρίς πόνο. Ο Πατέρας Ουρανός έκλαιγε για τη χαμένη του σύντροφο —έτσι δημιουργήθηκε η βροχή— και η Μητέρα Γη αναστέναζε από νοσταλγία —έτσι δημιουργήθηκε η ομίχλη.
Μέσα σε αυτό το νέο τοπίο του φωτός, γεννήθηκε η Hine-pū-te-hue. Ήταν η κόρη του Θεού του Δάσους, ένα πλάσμα φτιαγμένο από την ανάγκη του κόσμου για γαλήνη. Όμως, ο κόσμος που βρήκε δεν ήταν καθόλου ήσυχος. Ο θείος της, ο Θεός του Ανέμου, ήταν ο μόνος που δεν είχε συμφωνήσει ποτέ με τον χωρισμό των γονιών του. Η οργή του ήταν απόλυτη.
Πέταξε ψηλά, κοντά στον Πατέρα Ουρανό, και από εκεί άρχισε να εξαπολύει τις πιο άγριες θύελλες εναντίον των αδελφών του που τόλμησαν να φέρουν το φως. Ξερίζωνε τα δέντρα του Δάσους, τάραζε τα νερά της Θάλασσας και έκανε τη ζωή των Θεών και των πρώτων πλασμάτων έναν διαρκή εφιάλτη θορύβου και τρόμου.
Η Hine-pū-te-hue παρακολουθούσε την καταστροφή με μάτια γεμάτα θλίψη. Έβλεπε τον θείο της να ουρλιάζει μέσα από τους τυφώνες και τους κεραυνούς και κατάλαβε κάτι που οι υπόλοιποι Θεοί δεν μπορούσαν να δουν: ο Θεός του Ανέμου δεν ήταν απλώς κακός· ήταν πληγωμένος. Η οργή του ήταν ένας πόνος που δεν είχε βρει τρόπο να ειπωθεί. Αν τα αδέλφια του τον πολεμούσαν με περισσότερη βία, η θύελλα θα γινόταν πιο άγρια. Αν προσπαθούσαν να τον αγνοήσουν, ο θόρυβος θα τους τρέλαινε όλους. Χρειαζόταν κάτι άλλο. Χρειαζόταν ένα "δοχείο" για να χωρέσει όλη αυτή η ενέργεια.
Η Θεά αποφάσισε να κάνει μια θυσία που κανείς άλλος Θεός δεν θα σκεφτόταν. Αντί να πολεμήσει, επέλεξε να υποδεχτεί. Άφησε πίσω της τη μορφή της ως γυναίκα και άρχισε να μεταμορφώνεται. Το δέρμα της σκλήρυνε, το χρώμα της έγινε χρυσό σαν την ώριμη γη και το σώμα της άρχισε να διογκώνεται και να γίνεται κούφιο στο εσωτερικό του. Μεταμορφώθηκε στον πρώτο καρπό της νεροκολοκύθας. Στάθηκε στην άκρη ενός γκρεμού, εκεί που ο άνεμος χτυπούσε με τη μεγαλύτερη μανία, και άνοιξε το στόμιό της προς τον ουρανό.
Ο Θεός του Ανέμου είδε αυτόν τον παράξενο καρπό και όρμησε πάνω του με σκοπό να τον συνθλίψει. Μπήκε μέσα στην κολοκύθα με όλη τη δύναμη της θύελλας. Αλλά τότε συνέβη το θαύμα. Ο αέρας, αντί να σπάσει την κολοκύθα, άρχισε να στροβιλίζεται γύρω-γύρω στα τοιχώματά της. Η άγρια ενέργεια του θυμού άρχισε να μαλακώνει. Ο άνεμος έχασε την αιχμηρότητά του και άρχισε να δονείται. Όταν τελικά ο αέρας βγήκε από το στόμιο της κολοκύθας, δεν ήταν πια μια κραυγή πολέμου. Ήταν ένας ήχος βαθύς, μελωδικός, ένας παλμός που έμοιαζε με το τραγούδι της ίδιας της δημιουργίας.
Αυτή ήταν η γέννηση της μουσικής. Η Hine-pū-te-hue είχε καταφέρει το ακατόρθωτο: είχε μετατρέψει τον θόρυβο σε μελωδία και τον πόλεμο σε ειρήνη. Ο Θεός του Ανέμου, ακούγοντας τον ίδιο του τον εαυτό να τραγουδά μέσα από το σώμα της ανιψιάς του, ηρέμησε. Η μανία του καταλάγιασε και έγινε μια απαλή αύρα που δρόσιζε τα δέντρα αντί να τα ξεριζώνει. Οι υπόλοιποι Θεοί σταμάτησαν τη μάχη και στάθηκαν σιωπηλοί, ακούγοντας για πρώτη φορά αυτόν τον νέο ήχο που έφερνε γαλήνη στην ψυχή τους.
Αργότερα, όταν ο Θεός του Δάσους έπλασε την πρώτη γυναίκα από κόκκινο χώμα και της έδωσε την πνοή της ζωής, η Hine-pū-te-hue ήταν εκεί για να προσφέρει το δώρο της στους ανθρώπους. Τους έμαθε πώς να καλλιεργούν την κολοκύθα, πώς να την αποξηραίνουν και πώς να ανοίγουν τρύπες στο σώμα της για να "πιάνουν" τον άνεμο. Τους έδειξε ότι ο άνθρωπος δεν χρειάζεται πάντα να φωνάζει για να ακουστεί, ούτε να επιτίθεται για να νικήσει. Τους έμαθε την τέχνη της συμφιλίωσης.
Μέχρι σήμερα, για τους Μαορί, η Hine-pū-te-hue δεν είναι απλώς ένας μύθος του παρελθόντος. Είναι η προστάτιδα της ειρήνης και η πηγή κάθε θεραπευτικού ήχου. Όταν οι αρχηγοί των φυλών βρίσκονταν σε σύγκρουση, τοποθετούσαν ανάμεσά τους μια κολοκύθα για να τους θυμίζει ότι ο θυμός πρέπει να γίνει διάλογος. Όταν κάποιος ήταν άρρωστος ή θλιμμένος, οι θεραπευτές έπαιζαν τα μουσικά όργανα από κολοκύθα —τα Hue Puruhau— για να καθαρίσουν το πνεύμα του από τους εσωτερικούς "θορύβους".
Η ιστορία της Hine-pū-te-hue είναι η ιστορία της ανθεκτικότητας. Μας διδάσκει ότι η πραγματική δύναμη δεν βρίσκεται στην καταστροφή του εχθρού, αλλά στη μεταμόρφωση της ενέργειας που μας πονάει σε κάτι όμορφο. Είναι η θεά που μας δείχνει ότι μέσα σε κάθε "καταιγίδα" της ζωής μας, υπάρχει μια κρυμμένη μελωδία που περιμένει να βρεθεί, αρκεί να γίνουμε κι εμείς, όπως εκείνη, ένα δοχείο έτοιμο να ακούσει και να αγκαλιάσει τον κόσμο.
Έτσι, κάθε φορά που ο άνεμος φυσάει ανάμεσα στα δέντρα ή πάνω από τις κορυφές των βουνών, οι άνθρωποι ξέρουν ότι είναι η ανάσα του Θεού του Ανέμου που ψάχνει το σώμα της Hine-pū-te-hue για να ξαναγίνει τραγούδι. Και όσο η μουσική της ακούγεται, ο κόσμος του φωτός θα παραμένει ένας τόπος όπου η ειρήνη είναι πάντα δυνατή.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου