ΛΥΡΑΥΛΟΣ: Ο ΑΡΧΕΓΟΝΟΣ ΠΑΛΜΟΣ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΨΥΧΗΣ

 

Υπάρχουν ήχοι που δεν γεννιούνται απλώς στον αέρα, αλλά αναδύονται από τα βάθη του χρόνου, κουβαλώντας μαζί τους την αύρα των αιώνων και το φως της μνήμης. Ο ΛΥΡΑΥΛΟΣ είναι ένας τέτοιος ήχος. Δεν αποτελεί μια απλή μουσική σύμπραξη, αλλά μια μυσταγωγική πύλη, ένα πνευματικό εργαστήρι που κατάφερε να αφυπνίσει τη σιωπηλή ιστορία και να τη μεταμορφώσει σε ζωντανή, παλλόμενη ποίηση.

Με οδηγό την επίμονη επιστημονική αναζήτηση και τη βαθιά εσωτερική ευλάβεια, τα μέλη του σχήματος έγιναν οι φύλακες-άγγελοι μιας παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς. Ανέλαβαν να γεφυρώσουν το χάσμα των χιλιετιών, αποδεικνύοντας ότι η ομορφιά δεν πεθαίνει ποτέ, παρά μόνο καρτερεί το άγγιγμα που θα της δώσει ξανά πνοή.

...και εγένετο Άπειρο..

 

 

 «Φως και Σκοτάδι έγιναν ένα... βρήκαν τη μάνα Γη οι μελωδίες.. και εγένετο Άπειρο..» Το κομμάτι «Nona» αποτελεί μία από τις πιο ιδιαίτερες, εσωτερικές και ατμοσφαιρικές στιγμές στη δισκογραφία των PAGAN. Αν και η μπάντα επιλέγει να αφήνει τη μουσική της να μιλάει απευθείας στο ασυνείδητο του ακροατή χωρίς να «κλειδώνει» το νόημα με αυστηρές επεξηγήσεις, υπάρχουν συγκεκριμένα στοιχεία που φωτίζουν τον βαθύ συμβολισμό του: 

1. Η Μητέρα Γη και η Γονιμότητα Η λέξη Nona συνδέεται ετυμολογικά και αρχετυπικά με τη φιγούρα της «Νόνας» / Γιαγιάς ή της τροφού (στην ευρύτερη μεσογειακή και βαλκανική παράδοση), αλλά και με την ένατη (Nona) ρωμαϊκή θεότητα των Μοιρών, η οποία ήταν υπεύθυνη για τη σύλληψη και τον ένατο μήνα της κύησης – τη γέννηση. Στο πλαίσιο των PAGAN, η «Nona» συμβολίζει την ίδια τη Μάνα Γη, την

Ο ΠΛΑΝΟΔΙΟΣ ΤΡΟΒΑΔΟΥΡΟΣ ΜΕ ΤΗΝ ΚΙΘΑΡΑ-ΑΡΠΑ

 

ΚΕΡΚΥΡΑΪΚΗ ΓΚΡΑΒΟΥΡΑ (ΑΡΧΕΣ 20ου ΑΙΩΝΑ): Ο ΠΛΑΝΟΔΙΟΣ ΤΡΟΒΑΔΟΥΡΟΣ ΜΕ ΤΗΝ ΚΙΘΑΡΑ-ΑΡΠΑ

Η φωτογραφία αυτή αποτελεί ένα σπάνιο και πολύτιμο τεκμήριο της μουσικής και κοινωνικής ζωής της Κέρκυρας των αρχών του προηγούμενου αιώνα (1900–1910). Μέσα από το συγκεκριμένο στιγμιότυπο, το οποίο κυκλοφόρησε και ως επιστολικό δελτάριο (κάρτ ποστάλ) της εποχής, διασώζεται η μορφή ενός πλανόδιου μουσικού, ενός αυθεντικού τροβαδούρου των δρόμων.

ΤΟ ΟΡΓΑΝΟ: Η ΚΙΘΑΡΑ ΜΕ ΔΙΠΛΟ ΜΠΡΑΤΣΟ

ΤARI KIPAS PAKARENA: Ο ΧΟΡΟΣ ΤΗΣ ΒΕΝΤΑΛΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΙΩΝΙΑΣ ΑΡΜΟΝΙΑΣ

 

Στην πλούσια πολιτιστική παράδοση του Νοτίου Σουλαουέζιι της Ινδονησίας,ο χορός TARI KIPAS PAKARENA (ή απλώς Pakarena) κατέχει μια θέση σχεδόν ιερή. Προερχόμενος από το αρχαίο Βασίλειο της Γκόουα (Gowa), ο χορός αυτός δεν είναι μια απλή καλλιτεχνική έκφραση, αλλά μια ζωντανή μεταφορά για την ηθική, την κοσμολογία και την κοινωνική δομή των Μπούγκις και των Μακασάρ. Η

ΟΙ ΠΕΝΤΕ ΦΥΛΕΤΙΚΟΙ ΡΟΛΟΙ ΤΩΝ ΜΠΟΥΓΚΙΣ (BUGIS)

 

Η κοινωνία των ΜΠΟΥΓΚΙΣ στο Νότιο Σουλαουέζι της Ινδονησίας αποτελεί μια από τις πιο συναρπαστικές περιπτώσεις κοινωνικής οργάνωσης παγκοσμίως. Ενώ στον δυτικό κόσμο το φύλο αντιλαμβάνεται συνήθως ως δίπολο, οι ΜΠΟΥΓΚΙΣ αναγνωρίζουν ιστορικά πέντε διαφορετικά φύλα, θεωρώντας ότι για να υπάρξει αρμονία στον κόσμο, πρέπει να εκπροσωπούνται όλες οι πτυχές της ανθρώπινης φύσης.

Αυτή η κοσμοθεωρία δεν βασίζεται μόνο στη βιολογία, αλλά στον συνδυασμό του πνεύματος, της

MAGGIRI

Η ΙΕΡΟΤΕΛΕΣΤΙΑ MAGGIRI ΚΑΙ ΤΟ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΣΘΕΝΟΣ ΤΩΝ BISSU

Στην καρδιά του πολιτισμού των Μπουγκίς (Bugis) στο Νότιο Σουλαουέζι, η τελετουργία Maggiri αποτελεί την πιο συγκλονιστική απόδειξη της σύνδεσης των Bissu με το θείο. Δεν πρόκειται απλώς για έναν χορό, αλλά για μια δημόσια επίδειξη πνευματικής υπέρβασης και ατρωσίας.

Η Προετοιμασία και η Έκσταση

Η τελετή ξεκινά με τη συνοδεία ρυθμικών κρουστών (gendang), τα οποία αυξάνουν σταδιακά την ένταση,

οδηγώντας τους Bissu σε κατάσταση βαθιάς έκστασης. Σε αυτό το σημείο, πιστεύεται ότι το σώμα τους καταλαμβάνεται από πνεύματα προγόνων ή θεότητες (Dewata), μετατρέποντάς τους σε «δοχεία» θεϊκής ενέργειας.

Το Ιερό Εγχειρίδιο Kris

Το κεντρικό αντικείμενο της τελετής είναι το kris, το παραδοσιακό ινδονησιακό εγχειρίδιο με την κυματιστή λεπίδα. Για τους Μπουγκίς, το kris δεν είναι ένα απλό όπλο, αλλά ένα έμψυχο αντικείμενο που φέρει τη δική του πνευματική δύναμη.

La Galigo

 

ΠΟΙΟΙ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΜΠΟΥΓΚΙΣ

Οι Μπουγκίς (Bugis) είναι η πολυπληθέστερη εθνοτική ομάδα στο Νότιο Σουλαουέζι της

Ινδονησίας.

• Πληθυσμός: Αριθμούν περίπου 3 με 4 εκατομμύρια ανθρώπους.

• Γλώσσα & Γραφή: Έχουν τη δική τους γλώσσα και το δικό τους σύστημα γραφής (Lontara).

• Θρησκεία: Στη μεγάλη τους πλειονότητα είναι Μουσουλμάνοι (ασπάστηκαν το Ισλάμ στις αρχές του 17ου αιώνα). Ωστόσο, η πίστη τους είναι ένα κράμα ισλαμικών διδασκαλιών και πανάρχαιων ανιμιστικών παραδόσεων.

• Φήμη: Ιστορικά φημίζονται ως δεινοί θαλασσοπόροι, έμποροι και πολεμιστές.

---

2. Η ΚΟΣΜΟΘΕΩΡΙΑ ΤΩΝ ΠΕΝΤΕ ΦΥΛΩΝ

Σε αντίθεση με τη δυτική αντίληψη που χωρίζει τους ανθρώπους σε άνδρες και γυναίκες, οι Μπουγκίς πιστεύουν ότι για να υπάρχει ισορροπία στον κόσμο, πρέπει να αναγνωρίζονται πέντε διαφορετικά φύλα. Αυτό το σύστημα καταγράφεται στο επικό ποίημα La Galigo, το οποίο είναι

BISSU: ΟΙ ΔΙΑΜΕΣΟΛΑΒΗΤΕΣ ΤΟΥ ΘΕΙΟΥ

 

1. ΠΟΙΟΙ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΜΠΟΥΓΚΙΣ

Οι Μπουγκίς (Bugis) είναι η πολυπληθέστερη εθνοτική ομάδα στο Νότιο Σουλαουέζι της

Ινδονησίας.

• Πληθυσμός: Αριθμούν περίπου 3 με 4 εκατομμύρια ανθρώπους.

• Γλώσσα & Γραφή: Έχουν τη δική τους γλώσσα και το δικό τους σύστημα γραφής (Lontara).

• Θρησκεία: Στη μεγάλη τους πλειονότητα είναι Μουσουλμάνοι (ασπάστηκαν το Ισλάμ στις αρχές του 17ου αιώνα). Ωστόσο, η πίστη τους είναι ένα κράμα ισλαμικών διδασκαλιών και πανάρχαιων ανιμιστικών παραδόσεων.

• Φήμη: Ιστορικά φημίζονται ως δεινοί θαλασσοπόροι, έμποροι και πολεμιστές.

---

2. Η ΚΟΣΜΟΘΕΩΡΙΑ ΤΩΝ ΠΕΝΤΕ ΦΥΛΩΝ

Σε αντίθεση με τη δυτική αντίληψη που χωρίζει τους ανθρώπους σε άνδρες και γυναίκες, οι Μπουγκίς πιστεύουν ότι για να υπάρχει ισορροπία στον κόσμο, πρέπει να αναγνωρίζονται πέντε διαφορετικά φύλα. Αυτό το σύστημα καταγράφεται στο επικό ποίημα La Galigo, το οποίο είναι μεγαλύτερο σε έκταση ακόμα και από τη Μαχαμπαράτα.

ΜΙΝΑΝΓΚΑΜΠΑΟΥ

🛖 Μινανγκαμπάου: Οι "Άρχοντες" της Δυτικής Σουμάτρας

Στην καρδιά της Ινδονησίας, εκεί που οι ηφαιστειακές λίμνες συναντούν την πυκνή ζούγκλα, ζει μια κοινωνία που ανατρέπει όλα όσα γνωρίζουμε για την παραδοσιακή οργάνωση του κόσμου. Οι Μινανγκαμπάου (Minangkabau) δεν είναι απλώς μια εθνοτική ομάδα 8+ εκατομμυρίων ανθρώπων· είναι η μεγαλύτερη μητρογραμμική κοινωνία στον πλανήτη.

📍 Πού θα τους βρείτε;

Η έδρα τους είναι η Δυτική Σουμάτρα (Sumatera Barat). Φανταστείτε μια περιοχή όπου η αρχιτεκτονική μοιάζει με έργο τέχνης, με τις στέγες των σπιτιών να υψώνονται προς τον ουρανό σαν κέρατα βουβαλιού.

• Πρωτεύουσα: Το Παντάνγκ (Padang), το εμπορικό τους επίκεντρο.

• Επιρροή: Αν και διοικητικά ελέγχουν τα Νησιά Μενταγουάι, η πολιτισμική τους διαφορά με τους ιθαγενείς των νησιών είναι τεράστια, καθώς οι Μινάνγκ είναι η "ελίτ" της περιοχής: μορφωμένοι, έμποροι και βαθιά θρησκευόμενοι.

Ούμα: Η Ιερή Κάθαρση του Κοινόβιου Σπιτιού των Μενταγουάι

 

Στα πυκνά τροπικά δάση του νησιού Σιμπερούτ (Siberut) στην Ινδονησία, η ζωή των Μενταγουάι (Mentawai) περιστρέφεται γύρω από το Ούμα (Uma). Το Ούμα δεν είναι απλώς ένα σπίτι· είναι ένας

ζωντανός οργανισμός, ένας πνευματικός ναός και το κέντρο της κοινωνικής ζωής μιας ολόκληρης φυλής. Για τους «Ανθρώπους-Λουλούδια», όπως είναι γνωστοί οι Μενταγουάι, η οικοδόμηση ή η ανακαίνιση ενός Ούμα απαιτεί κάτι πολύ περισσότερο από ξυλεία: απαιτεί την Τελετή της Κάθαρσης.

Τι είναι το Ούμα;

Το Ούμα είναι ένα επιβλητικό ξύλινο οικοδόμημα χτισμένο σε πασσάλους, ικανό να στεγάσει έως και δέκα οικογένειες του ίδιου σόγιου. Η οροφή του, στολισμένη με τα κρανία των ζώων που έχουν κυνηγηθεί με σεβασμό, λειτουργεί ως γέφυρα ανάμεσα στον κόσμο των ζωντανών και τον κόσμο των πνευμάτων.

Η Ανάγκη για Κάθαρση (Punen)

Για τους Μενταγουάι, κάθε νέα κατασκευή διαταράσσει την ησυχία του δάσους. Το κόψιμο των δέντρων

Η Γέννηση του Σύμπαντος μέσα από την Ομίχλη: Η Κοσμογονία των Μενταγουάι

Στο απομονωμένο αρχιπέλαγος των νησιών Μενταγουάι (Mentawai), δυτικά της Σουμάτρας, ζει ένας λαός
που η παγκόσμια κοινότητα αποκαλεί «Ανθρώπους-Λουλούδια». Οι Μενταγουάι είναι ένας από τους αρχαιότερους πολιτισμούς της Ινδονησίας, έχοντας διατηρήσει μια βαθιά ανιμιστική πίστη που ονομάζεται Αράτ Σαμπουλουνγκάν (Arat Sabulungan). Για αυτούς, η δημιουργία του κόσμου δεν είναι μια ιστορία του παρελθόντος, αλλά μια ζωντανή δύναμη που ανανεώνεται κάθε μέρα μέσα στη ζούγκλα.

Ο Τα-Πούμπατ-Να-Λούλου και η Πρώτη Ανάσα

Στην αρχή των πάντων, σύμφωνα με τους μύθους των Μενταγουάι, δεν υπήρχε τίποτα άλλο παρά ένας απέραντος, σκοτεινός ωκεανός καλυμμένος από μια πυκνή, αδιαπέραστη ομίχλη. Μέσα σε αυτό το χάος προϋπήρχε ο Τα-Πούμπατ-Να-Λούλου (Ta-Pubat-Na-Lulu).

Ο Τα-Πούμπατ-Να-Λούλου δεν είναι ένας "θεός" με ανθρώπινη μορφή, αλλά η ενσάρκωση της Πρωταρχικής Ενέργειας. Ο μύθος λέει πως όταν αυτή η ενέργεια αποφάσισε να "εκδηλωθεί", ο κόσμος άρχισε να δονείται. Η ομίχλη διαλύθηκε από έναν ισχυρό άνεμο και τα νησιά αναδύθηκαν από το βυθό σαν ζωντανοί οργανισμοί που αναζητούσαν το φως.

Οι Σικερέι (Sikereis): Οι Σαμάνοι του Δάσους

 

Μενταγουάι: Οι Άνθρωποι-Λουλούδια που «Φυλακίζουν» την Ψυχή στο Δέρμα

Υπάρχει ένα νησί στον Ινδικό Ωκεανό, το Σιμπερούτ (Siberut), όπου ο χρόνος δεν μετριέται με ρολόγια, αλλά με τους χτύπους του ξύλου πάνω στο δέρμα. Εκεί ζουν οι Μενταγουάι (Mentawai). Ενώ ο υπόλοιπος κόσμος τρέχει προς το μέλλον, αυτοί οι άνθρωποι παραμένουν οι τελευταίοι φύλακες μιας αρχαίας

ισορροπίας. Τους αποκαλούν «Ανθρώπους-Λουλούδια» όχι γιατί είναι αδύναμοι, αλλά γιατί πιστεύουν πως η ομορφιά είναι το μοναδικό πράγμα που κρατά την ψυχή δεμένη με το σώμα.

Η Ιερή Γραφή του Τατουάζ (Titi)

Για έναν Μενταγουάι, ένα σώμα χωρίς τατουάζ είναι ένα σώμα «άδειο», σχεδόν αόρατο.

Οι Ψίθυροι του Tora’a: Τα Μυστικά Παραμύθια ενός Ξεχασμένου Κόσμου

Οι Ψίθυροι του Tora’a: Τα Μυστικά Παραμύθια ενός Ξεχασμένου Κόσμου

Υπάρχουν μέρη στον πλανήτη όπου η γη δεν είναι απλώς χώμα, αλλά ένα ζωντανό ηχείο που αντηχεί αρχαίους μύθους. Σε ένα τέτοιο απομονωμένο νησί, βαθιά μέσα στον ωκεανό, οι άνθρωποι δεν έχτισαν ποτέ τείχη για να κλειστούν, αλλά σπίτια που "χορεύουν" με τους σεισμούς και αγάλματα που "μιλάνε" με τα πνεύματα. Αυτός ο λαός, οι Όνο Νίχα (Ono Niha), δεν έγραψε ποτέ την ιστορία του· την τραγούδησε.

Ακολουθούν δύο από τα πιο ιερά τους "παραμύθια", όπως τα διηγούνται οι Hoho, οι φύλακες των μύθων, κάτω από το φως του Tora’a, του Κοσμικού Δέντρου.

Ono Niha

 

Το Νησί και οι Άνθρωποι (Ono Niha)

Η Νίας (Nias) είναι ένα νησί που βρίσκεται στον Ινδικό Ωκεανό, στα ανοικτά της δυτικής ακτής της Σουμάτρας. Είναι το μεγαλύτερο από μια ομάδα νησιών που ανήκουν στην επαρχία της Βόρειας Σουμάτρας.

Ποιοι είναι και πού βρίσκονται

• Οι Κάτοικοι: Οι αυτόχθονες ονομάζονται Όνο Νίχα (Ono Niha), που στην τοπική διάλεκτο σημαίνει "παιδιά των ανθρώπων".

PAJÉ: ΟΙ ΙΕΡΟΙ ΦΥΛΑΚΕΣ ΤΟΥ ΑΜΑΖΟΝΙΟΥ

 

ΟΙ ΚΥΡΙΟΤΕΡΕΣ ΦΥΛΕΣ ΚΑΙ ΟΙ ΠΛΗΘΥΣΜΟΙ ΤΟΥΣ

Σύμφωνα με τα πιο πρόσφατα στοιχεία (κυρίως από το ίδρυμα IBGE και την FUNAI), στη Βραζιλία ζουν περίπου 1,7 εκατομμύριο αυτόχθονες, κατανεμημένοι σε πάνω από 300 φυλές.

1. Γκουαρανί (Guaraní)

Είναι μία από τις πολυπληθέστερες ομάδες, με παρουσία στη

 

ΟΙ ΦΥΛΑΚΕΣ ΤΗΣ ΜΝΗΜΗΣ: Η ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΚΑΙ ΠΟΛΕΜΙΚΗ ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΤΩΝ ΜΑΠΟΥΤΣΕ

1. ΕΙΣΑΓΩΓΗ: ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΤΗΣ ΓΗΣ

Η λέξη «Μαπούτσε» (Mapuche) δεν είναι ένας απλός εθνικός προσδιορισμός· είναι μια δήλωση ταυτότητας. Προέρχεται από τις λέξεις Mapu (Γη) και Che (Άνθρωπος). Για τον λαό αυτό, η ύπαρξη είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με το έδαφος, όχι ως ιδιοκτησία, αλλά ως πνευματική ρίζα. Κατοικώντας στις περιοχές που σήμερα γνωρίζουμε ως κεντρική και νότια Χιλή και τμήματα της Αργεντινής, οι Μαπούτσε κατάφεραν κάτι που ελάχιστοι αυτόχθονες λαοί πέτυχαν: να διατηρήσουν την αυτονομία τους απέναντι σε δύο πανίσχυρες αυτοκρατορίες, των Ίνκας και των Ισπανών.

Στο επίκεντρο αυτής της αντοχής βρίσκεται ο ΕΠΕΟΥΤΟΥΒΕ. Σε μια κοινωνία όπο

ΟΙ ΦΥΛΑΚΕΣ ΤΟΥ ΑΫΛΟΥ ΤΡΑΓΟΥΔΙΟΥ

 

Viktor Vasnetsov (1896) 

Η ιστορία της Sirin, της Alkonost και της Gamayun δεν είναι το δημιούργημα ενός μοναχικού συγγραφέα, ούτε το αποτέλεσμα μιας συγκεκριμένης ιστορικής στιγμής. Είναι ένας ζωντανός οργανισμός που αναπνέει εδώ και αιώνες μέσα από τις φωνές και τα χέρια διαφορετικών ανθρώπων, οι οποίοι λειτούργησαν ως οι

TROVADORES-ΠΟΡΤΟΓΑΛΛΙΑ

Η μεσαιωνική Πορτογαλία υπήρξε το λίκνο μιας από τις πιο συναρπαστικές λογοτεχνικές παραδόσεις της Ευρώπης, εκείνης των τροβαδούρων. Από τον 12ο έως τον 14ο αιώνα, η Γαλικιανή-Πορτογαλική λυρική

ποίηση άνθισε στις βασιλικές αυλές, δημιουργώντας έναν πολιτιστικό θησαυρό που συνδύαζε τον εκλεπτυσμένο αυλικό έρωτα με τη λαϊκή ευαισθησία.

Στην πυραμίδα αυτής της καλλιτεχνικής δημιουργίας βρίσκονταν οι TROVADORES, ευγενείς ποιητές που συνέθεταν στίχους και μουσική, με κορυφαίο όλων τον ίδιο τον βασιλιά DOM DINIS, τον λεγόμενο «Βασιλιά-Ποιητή». Δίπλα τους, οι SEGREIS και οι JOGRAIS μετέφεραν αυτές τις δημιουργίες από

Πάμπλο Πικάσο

 

Ο Πάμπλο Πικάσο είχε μια βαθιά και πολυσύνθετη σχέση με τη μουσική, η οποία αποτέλεσε έναν από τους κεντρικούς πυλώνες του έργου του, ιδιαίτερα κατά την περίοδο του Κυβισμού. Αν και ο ίδιος δήλωνε συχνά ότι «δεν καταλαβαίνει τη μουσική», τα έργα του αποδεικνύουν το αντίθετο: τη χρησιμοποιούσε ως οπτική γλώσσα για να αναπαραστήσει τον ρυθμό, την αρμονία και τη δομή.

---

Η ΜΟΥΣΙΚΗ ΩΣ ΟΠΤΙΚΟ ΣΥΜΒΟΛΟ

Στα έργα που παραθέσατε, η μουσική δεν είναι απλώς το θέμα, αλλά το «εργαλείο» για να σπάσει η παραδοσιακή προοπτική:

GIRLS IN THE BAND

 Αυτός ο πίνακας της SUSAN BRABEAU, με τίτλο «GIRLS IN THE BAND», αποτελεί μια εξαιρετική

απεικόνιση της χαράς και της ζωντάνιας που προσφέρει η μουσική, ανεξαρτήτως ηλικίας. Με την χαρακτηριστική της ματιά, η καλλιτέχνις συνδυάζει τον ρεαλισμό με μια δόση χιούμορ, δημιουργώντας μια σκηνή γεμάτη ζεστασιά και προσωπικότητα.

Ο ΜΑΚΑΒΡΙΟΣ ΜΟΥΣΙΚΟΣ

 Αυτή η συγκλονιστική εικονογράφηση αποτελεί ένα διαχρονικό σχόλιο για την ανθρώπινη τραγωδία, χρησιμοποιώντας τον συμβολισμό του Danse Macabre (Μακάβριου Χορού) για να αποδώσει την πολιτική πραγματικότητα των αρχών του 20ού αιώνα.

---

DER WAHRE JACOB (31 ΜΑΪΟΥ 1913)

Η εικόνα φέρει τον τίτλο «Der Friede auf dem Balkan» (Η Ειρήνη στα Βαλκάνια) και συνοδεύεται από τη λεζάνη: «Gevatter Tod fiedelt das Requiem für Christen und Türken» (Ο Κουμπάρος Θάνατος παίζει στο βιολί το ρέκβιεμ για Χριστιανούς και Τούρκους).

ΕΠΗ ΚΑΙ ΜΥΘΟΙ ΤΩΝ ΠΑΠΟΥΑ

 

Η Παπούα Νέα Γουινέα διαθέτει έναν από τους πιο πλούσιους κόσμους προφορικής λογοτεχνίας στον πλανήτη. Τα έπη και οι μύθοι τους δεν είναι απλώς παραμύθια, αλλά η «βίβλος» κάθε φυλής, που εξηγεί

πώς δημιουργήθηκε ο κόσμος, πώς πρέπει να συμπεριφέρονται οι άνθρωποι και ποια είναι η σχέση τους με τα πνεύματα.

Ακολουθούν οι πιο σημαντικές κατηγορίες και παραδείγματα από τα έπη και τους μύθους τους:

1. Τα Έπη των Υψιπέδων (Highland Epics)

Στις περιοχές των Highlands, υπάρχουν επαγγελματίες αφηγητές που ψάλλουν τεράστια επικά ποιήματα, γνωστά ως "Moka" ή "Tom Yaya Kange".

Παπούα Νέα Γουινέα: Elder Storytellers (οι γέροντες αφηγητές)

 

Παπούα Νέα Γουινέα: Ο Ήχος του Τελευταίου Παραδείσου

Ένα Οδοιπορικό στην Ιστορία, τη Μουσική και την Αφήγηση των 800 Πολιτισμών

Η Παπούα Νέα Γουινέα (ΠΝΓ) δεν είναι απλώς μια χώρα στον χάρτη· είναι ένα ζωντανό ανθρωπολογικό μωσαϊκό, ένας τόπος όπου το παρελθόν και το παρόν συνυπάρχουν σε μια εύθραυστη αλλά δυναμική ισορροπία. Σε μια έκταση 462.840 τετραγωνικών χιλιομέτρων —περίπου 3,5 φορές το μέγεθος της Ελλάδας— η ζωή εξελίχθηκε με τρόπο μοναδικό, προστατευμένη από αδιαπέραστες ζούγκλες και κορυφές που αγγίζουν τα σύννεφα.

Η ΧΡΥΣΗ ΑΡΠΑ ΤΟΥ Heimer

 

AUGUST MALMSTRÖM

Ο καλλιτέχνης επικεντρώνεται στην αντίθεση μεταξύ της τραχιάς φιγούρας του Heimer και της αιθέριας παρουσίας της μικρής Aslög. Ο Heimer, με τα μακριά λευκά γένια και την κόκκινη καλύπτρα, σκύβει πάνω από την τεράστια άρπα του — η οποία, σύμφωνα με τον μύθο, ήταν αρκετά μεγάλη ώστε να κρύβει το παιδί στο εσωτερικό της κατά τη διάρκεια των ταξιδιών τους.

• Η Ατμόσφαιρα: Το τοπίο είναι τυπικό του σκανδιναβικού ρομαντισμού, με τα απόκρημνα βουνά να χάνονται μέσα στην ομίχλη και το χρυσό φως να αντανακλάται στα σύννεφα. Η φύση δεν είναι απλώς ένα φόντο, αλλά συμμετέχει στη σιωπηλή

ΠΟΛΥΦΩΝΙΑ ΗΠΕΙΡΟΥ:ΕΙΣΑΓΩΓΗ

 Το ηπειρώτικο πολυφωνικό τραγούδι αποτελεί ένα από τα πιο συγκλονιστικά και αρχέγονα κεφάλαια της ελληνικής μουσικής παράδοσης. Είναι μια τέχνη ομαδική, βιωματική και βαθιά επικοινωνιακή, που καταφέρνει να εξιστορήσει τον ανθρώπινο πόνο, τη ξενιτιά αλλά και τη χαρά μέσα από μια μοναδική

αρμονική δομή.

Η ΔΟΜΗ ΤΟΥ ΠΟΛΥΦΩΝΙΚΟΥ ΣΧΗΜΑΤΟΣ

Για να λειτουργήσει η πολυφωνία, απαιτείται μια ομάδα τουλάχιστον τεσσάρων έως πέντε ατόμων, όπου ο καθένας έχει έναν συγκεκριμένο, αυστηρά καθορισμένο ρόλο:

• Ο ΠΑΡΤΗΣ (Ή ΠΑΡΑΣΤΗΣ): Είναι ο κορυφαίος της ομάδας. Πιάνει το τραγούδι, δίνει τον τόνο και αφηγείται την κύρια ιστορία.

• Ο ΚΛΩΣΤΗΣ: Κάνει την "κλώση", δηλαδή μια λεπτή, λυγισμένη φωνή που κινείται σε υψηλές