Ο ΟΜΗΡΟΣ ΚΑΙ Ο ΟΔΗΓΟΣ ΤΟΥ (1874)

ΤΟ ΑΙΩΝΙΟ ΜΟΝΟΠΑΤΙ ΤΟΥ ΦΩΤΟΣ

WILLIAM-ADOLPHE BOUGUEREAU: ΟΜΗΡΟΣ ΚΑΙ ΟΔΗΓΟΣ

Δεν είναι απλώς ένας τυφλός που βαδίζει. Είναι η ίδια η Ανθρωπότητα που ψηλαφίζει το πεπρωμένο της μέσα στο τραχύ ανάγλυφο της ύπαρξης. Ο BOUGUEREAU συλλαμβάνει τη στιγμή που η ιστορία γίνεται θρύλος και η σιωπή γίνεται τραγούδι.

Η ΛΥΡΑ ΤΗΣ ΜΝΗΜΗΣ Στην πλάτη του Ομήρου, η λύρα δεν είναι βάρος· είναι η άγκυρα του κόσμου. Σε έναν κόσμο που καταρρέει και αλλάζει, ο ποιητής κουβαλά τη μόνη αλήθεια που αντέχει: τον Λόγο. Οι χορδές της είναι βουβές στο οδοιπορικό, όμως κάθε πέτρα που αγγίζει το ραβδί του αντηχεί έναν στίχο από τα παλιά. Είναι ο περιπλανώμενος που, ενώ στερείται το φως των οφθαλμών, δωρίζει το φως της γνώσης σε όποιον τολμά να τον ακολουθήσει.

Ο ΔΕΣΜΟΣ ΤΩΝ ΑΙΩΝΩΝ Ο νεαρός οδηγός δεν είναι ένας απλός βοηθός, αλλά ο Συνεχιστής. Η αντίθεση ανάμεσα στο στιβαρό, γερασμένο σώμα του Ομήρου και την εύπλαστη μορφή του νέου, δημιουργεί μια γέφυρα πάνω από το χάσμα του χρόνου. Ο ένας προσφέρει την όραση, ο άλλος το όραμα. Στο άγριο τοπίο, όπου οι σκύλοι γαβγίζουν στη σκιά του αγνώστου, η μόνη προστασία είναι αυτή η ιερή συμμαχία: η εμπειρία που καθοδηγεί και η νιότη που προστατεύει.

ΟΙ ΠΕΡΙΠΛΑΝΩΜΕΝΟΙ ΤΗΣ ΤΕΧΝΗΣ Στο δικό σου «σπίτι», την ενότητα για τους περιπλανώμενους, ο Όμηρος ενσαρκώνει τον απόλυτο Ξένο που είναι παντού οικείος.

• Είναι ο οδοιπόρος που δεν αναζητά προορισμό, γιατί ο ίδιος είναι ο δρόμος.

• Είναι η απόδειξη πως η τέχνη δεν χρειάζεται παλάτια για να ανθίσει, παρά μόνο έναν ανοιχτό ορίζοντα και μια ψυχή που αρνείται να σωπάσει.

Ο Όμηρος του Bouguereau μας ψιθυρίζει πως, ακόμα και στο πιο άγριο μονοπάτι, αν κρατάς τη λύρα σου σφιχτά και έχεις έναν σύντροφο να μοιραστείς το βήμα, το σκοτάδι δεν είναι παρά μια άλλη όψη του θείου φωτός.

Στην καρδιά ενός τοπίου άγριου και αδάμαστου, εκεί που οι βράχοι συναντούν τον ουρανό, ξετυλίγεται η αιώνια πορεία του πνεύματος. Ο WILLIAM-ADOLPHE BOUGUEREAU δεν ζωγραφίζει απλώς μια σκηνή από την αρχαιότητα, αλλά υμνεί την ιερή μοίρα του δημιουργού που δεν γνωρίζει σύνορα.

Η ΠΟΡΕΙΑ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ Ο Όμηρος, ο τυφλός ραψωδός, βαδίζει με το μέτωπο ψηλά, σαν να βλέπει με τα μάτια της ψυχής όσα η όραση δεν μπορεί να συλλάβει. Η λύρα του, δεμένη στην πλάτη του, είναι το βάρος και ταυτόχρονα το φτερό του – η μόνη του περιουσία στην αέναη περιπλάνηση. Κάθε του βήμα πάνω στις σκληρές πέτρες αντηχεί τον ρυθμό της «Ιλιάδας» και της «Οδύσσειας».

Η ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΤΩΝ ΓΕΝΕΩΝ Δίπλα του, ένας νεαρός οδηγός προσφέρει το σφρίγος του ως στήριγμα στη σοφία των αιώνων. Είναι μια συγκλονιστική στιγμή όπου η νιότη γίνεται τα μάτια του γήρατος και το γήρας γίνεται η φωνή της νιότης. Στο άγγιγμα των χεριών τους, η γνώση ρέει σαν ποτάμι, διασφαλίζοντας πως το τραγούδι δεν θα σβήσει ποτέ στη λήθη του χρόνου.

ΟΙ ΠΕΡΙΠΛΑΝΩΜΕΝΟΙ ΤΗΣ ΤΕΧΝΗΣ Στην ενότητα «Οι Περιπλανώμενοι της Τέχνης», αυτό το έργο στέκει ως φάρος. Μας θυμίζει πως ο αληθινός καλλιτέχνης είναι ένας αιώνιος οδοιπόρος. Δεν έχει πατρίδα, γιατί πατρίδα του είναι ο κόσμος όλος· δεν έχει σιωπή, γιατί ακόμα και η μοναξιά του είναι γεμάτη από τους ήχους της λύρας του.

Μια διαδρομή από το σκοτάδι προς το φως, από το χθες στο αύριο, μέσα από το μονοπάτι της απόλυτης ομορφιάς.