Burden the Heavens

Η Sabrina Jordan, σε συνεργασία με τον Andrew Fitzpatrick, υπογράφει το "Burden the Heavens", ένα κομμάτι που κινείται στα μονοπάτια της neoceltic και norse folk μουσικής. Οι ατμοσφαιρικές φωνητικές ερμηνείες συναντούν τους δυνατούς ρυθμούς και τα παραδοσιακά τοξωτά όργανα, όπως το boreal talharpa που ερμηνεύει ο Channing Watson. Το τραγούδι υφαίνει μια σκοτεινή, δημώδη αφήγηση γεμάτη φυσιολατρικό μυστικισμό, αρχετυπικούς συμβολισμούς και βαθιά
συναισθηματική ένταση.

Το κομμάτι πλαισιώνεται από ένα κινηματογραφικό βιντεοκλίπ γυρισμένο στα ομιχλώδη τοπία της Σκωτίας, αποδεικνύοντας πως η σύγχρονη neoceltic σκηνή μπορεί να αναγεννά την αρχέγονη μουσική παράδοση με φυσικό, ζωντανό και αυθεντικό τρόπο.

Βαθιά στην κοιλάδα, ένα μοναχικό αναμμένο κάρβουνο υψώθηκε
Ταξίδεψε η στάχτη και φούντωσε ο καπνός
Εδώ στον άνεμο και στο παγερό κρύο που μαραίνει
Βάρυνε τους ουρανούς και δες τον να φύγει


Έλα στην ιτιά, μια πέτρινη κούνια
Απόθεσε τα όπλα σου, νέε και γέρε
Εδώ που τα κύματα συναντούν τον αφρό που κυματίζει
Κόκκινος είναι ο ποταμός που τον φέρνει σπίτι

Έλα, κόρη (Ω, ακολούθησέ την στο σπίτι)
Ω, κόρη του δάσους
Κόρη, ω, κόρη του κατακλυσμού
Κόρη, ω, κόρη από το αίμα του αίματός μου
Κόρη (Ω, ακολούθησέ την στο σπίτι)
Έλα, κόρη
Ω, κόρη του δάσους
Κόρη, ω, κόρη του κατακλυσμού
Κόρη, ω, κόρη από το αίμα του αίματός μου


Δυνατή είναι η ηχώ του οστού που βροντά
Ψηλώνει ο κουφωτικός κόκκινος ποταμός
Εδώ στο πέρασμα της χήρας κουρούνας
Βάρυνε τους ουρανούς και δες τους να φεύγουν


Έλα, κόρη (Ω, ακολούθησέ την στο σπίτι)
Ω, κόρη του δάσους
Κόρη, ω, κόρη του κατακλυσμού
Κόρη, ω, κόρη από το αίμα του αίματός μου
Κόρη (Ω, ακολούθησέ την στο σπίτι)
Έλα, κόρη
Ω, κόρη του δάσους
Κόρη, ω, κόρη του κατακλυσμού
Κόρη, ω, κόρη από το αίμα του αίματός μου

Η στιχουργική του «Burden the Heavens» κινείται στον πυρήνα της σύγχρονης Norse/Dark Folk αισθητικής. Χρησιμοποιεί αρχετυπική γλώσσα, εικόνες της φύσης και τελετουργικά στοιχεία για να αφηγηθεί μια ιστορία απώλειας, αποχαιρετισμού και αναγέννησης.

1. Ο Κύκλος της Φωτιάς και του Θανάτου (Στροφή 1)

• «Deep in the valley, a lone ember rose...» Η αφήγηση ξεκινά με την εικόνα μιας στάχτης και μιας αναμμένης σπίθας που υψώνεται. Στην αγγλοσαξονική και βόρεια παράδοση, αυτό παραπέμπει άμεσα σε τελετή καύσης (αποχαιρετισμός νεκρού) ή στην ολοσχερή καταστροφή ενός οικισμού.

• «Burden the heavens and watch him go» Ο τίτλος του τραγουδιού συμπυκνώνει το βάρος του πένθους: ο θρήνος είναι τόσο βαρύς που «φορτώνει» ακόμα και τον ίδιο τον ουρανό, καθώς η ψυχή του νεκρού ταξιδεύει προς τον άλλο κόσμο.

2. Το Νερό και το Αίμα ως Πέρασμα (Στροφή 2)

• «Come to the willow, a cradle of stone / Lay down your weapons...» Η ιτιά (συμβολικό δέντρο του πένθους και της μελαγχολίας) και η «πέτρινη κούνια» (μια σαρκοφάγος ή ένας τάφος) σηματοδοτούν το τέλος της μάχης. Η παράδοση των όπλων αφορά τόσο τους νέους όσο και τους γηραιούς πολεμιστές.

• «Red is the river that carries him home» Το κόκκινο ποτάμι λειτουργεί διπλά: είναι το αίμα της μάχης αλλά και το πέρασμα (κατά το πρότυπο των μυθολογικών ποταμών του Κάτω Κόσμου) που οδηγεί τον νεκρό πίσω στην προγονική του εστία.

3. Η Αρχετυπική Μορφή της «Κόρης» (Ρεφρέν)

• «Daughter of the wood / flood / blood of my blood» Το ρεφρέν μετατοπίζει την εστίαση από τον νεκρό στη θηλυκή αρχέγονη φιγούρα που αναλαμβάνει την ψυχοπομπική διαδικασία:

  • Wood (Δάσος): Η σύνδεση με τη φύση, το παγανιστικό στοιχείο.

  • Flood (Κατακλυσμός/Νερό): Η κάθαρση και το πέρασμα.

  • Blood of my blood (Αίμα από το αίμα μου): Η προγονική γραμμή, η συνέχεια της γενιάς παρά τον θάνατο.

4. Η Φύση που Θρηνεί και το Οιωνοσκοπικό Στοιχείο (Στροφή 3)

• «Loud is the echo of thundering bone» Η βροντή των οστών μεταφέρει την αίσθηση του πολέμου ή του τριγμού της γης, ενώ ο κόκκινος ποταμός που φουσκώνει δείχνει την εξάπλωση του κακού ή της απώλειας.

• «In the wake of the widowing crow» Το κοράκι (widowing crow) είναι παραδοσιακός σύμβουλος θανάτου και οιωνός μάχης στις βόρειες παραδόσεις. Η παρουσία του επισφραγίζει την απώλεια (τη «χηρεία» όσων μένουν πίσω).

Σύνοψη

Το τραγούδι δεν εξιστορεί απλώς ένα μεμονωμένο γεγονός, αλλά αναπαριστά ένα αρχέγονο μοιρολόι. Υφαίνει την ιδέα ότι ο θάνατος δεν είναι το τέλος, αλλά μια επιστροφή στις ρίζες της φύσης, του αίματος και των στοιχείων του κόσμου (φωτιά, νερό, γη).