ΟΙ ΡΟΚ ΣΤΑΡ ΤΗΣ ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗΣ: ΟΤΑΝ ΤΟ ΛΑΟΥΤΟ ΕΙΧΕ ΤΟ ΚΟΥΡΑΓΙΟ ΝΑ «ΦΛΕΓΕΤΑΙ»

 

 Ποιος είπε ότι η ηλεκτρική κιθάρα εφηύρε την επανάσταση; Πολύ πριν τα στάδια γεμίσουν με ενισχυτές και φώτα νέον, υπήρχε ένας άλλος ήρωας, ένας περιπλανώμενος μάγος των λέξεων και των ήχων: Ο ΒΑΡΔΟΣ. Σε μια εποχή που η ιστορία γραφόταν με το μελάνι της μνήμης, ο Βάρδος ήταν ο απόλυτος φύλακας των θρύλων. Με ένα λαούτο αναρτημένο στον ώμο, διέσχιζε δάση και κάστρα, μεταφέροντας το «shredding» της εποχής του από αυλή σε αυλή. Για τον Βάρδο, το λαούτο δεν ήταν απλώς ένα όργανο· ήταν ένα πνευματικό όπλο. «Doth my lute hath the courage to shred?» ρωτά ο ανήσυχος καλλιτέχνης, και η ιστορία απαντά με έναν βροντερό απόηχο. Πίσω από την εύθραυστη εμφάνιση του λαούτου κρύβεται μια τεχνική που θα έκανε τους σημερινούς κιθαρίστες να υποκλιθούν. Φανταστείτε τα δάχτυλα να χορεύουν πάνω στις διπλές χορδές με την ταχύτητα του κεραυνού – μια τεχνική που οι παλιοί ονόμαζαν figueta. Δεν ήταν απλή μουσική· ήταν μια επίδειξη δύναμης, μια έκρηξη δεξιοτεχνίας που ονομάζουμε σήμερα «shredding». Ο JOHN DOWLAND, ο «σκοτεινός πρίγκιπας» του λαούτου, έγραφε περάσματα τόσο περίπλοκα και γρήγορα, που οι χορδές έμοιαζαν να βγάζουν σπίθες κάτω από το φως των κεριών. Ο Βάρδος δεν έπαιζε απλώς νότες. Έπλεκε τη μαγεία με τη ρητορική. Ήταν ο αρχέγονος Rock Star, ο άνθρωπος που μπορούσε να σταματήσει έναν πόλεμο με μια μπαλάντα ή να ξεσηκώσει έναν λαό με ένα ρυθμικό κρεσέντο. Η χάρη του (Charisma) ήταν η ενέργειά του, και το λαούτο του, το μέσο για να αγγίξει το θείο και το ανθρώπινο ταυτόχρονα. Σήμερα, αυτή η φλόγα δεν έχει σβήσει. Κατοικεί σε όποιον τολμά να αγγίξει τις χορδές με πάθος, σε όποιον βλέπει στη μουσική έναν δρόμο ελευθερίας. Είτε κρατάς ένα μεσαιωνικό λαούτο είτε μια ηλεκτρική Stratocaster, το ερώτημα παραμένει το ίδιο: Έχεις το κουράγιο να αφήσεις την ψυχή σου να «shred-άρει» πάνω στο ξύλο και το μέταλλο;