Μια φορά κι έναν καιρό, στα βάθη των δασών της Aotearoa, εκεί όπου οι ομίχλες αγκαλιάζουν τα βουνά,
ζούσε ένας σπουδαίος αρχηγός, ο TE RAUPARAHA. Ήταν ένας πολεμιστής με καρδιά από πέτρα και πνεύμα σαν τον άνεμο, όμως κάποια στιγμή οι εχθροί του, πολλοί σαν τα φύλλα των δέντρων, τον κυνήγησαν με σκοπό να τον αφανίσουν.
Ο αρχηγός έτρεχε μέρες και νύχτες, με την ανάσα του να καίει στα στήθη, μέχρι που έφτασε στη γη ενός φίλου, του αρχηγού TE WHARERANGI. «Σώσε με!» του είπε, καθώς οι εχθρικές ιαχές πλησίαζαν.
Το Σκοτεινό Καταφύγιο
Ο Te Wharerangi, ξέροντας πως δεν υπήρχε χρόνος για μάχη, έδειξε στον φίλο του έναν Laki – έναν βαθύ λάκκο μέσα στη γη, εκεί που οι Μαορί φύλαγαν τις γλυκοπατάτες τους, τα kumara. Ο Te Rauparaha πήδηξε μέσα στο κρύο χώμα, εκεί όπου το σκοτάδι ήταν πηχτό σαν νύχτα χωρίς φεγγάρι.
Για να τον προστατεύσουν ακόμα περισσότερο, η γυναίκα του αρχηγού, η TE RANGIKOHEA, κάθισε πάνω από το στόμιο του λάκκου. Στην παράδοση των Μαορί, η παρουσία μιας γυναίκας πάνω από έναν πολεμιστή λειτουργούσε σαν μια πνευματική ασπίδα, εξουδετερώνοντας τη μαγεία των εχθρών.
Η Μάχη της Ανάσας
Μέσα στο σκοτάδι του λάκκου, ο Te Rauparaha άκουγε τα βήματα των εχθρών του να τρίζουν πάνω από το κεφάλι του. Η καρδιά του χτυπούσε σαν τύμπανο πολέμου. Κάθε φορά που οι εχθροί πλησίαζαν, ψιθύριζε με τρεμάμενη φωνή:
«Ka mate! Ka mate!» (Θα πεθάνω! Θα πεθάνω!)
Όμως, όταν τα βήματα απομακρύνονταν και η ελπίδα φώτιζε λίγο το σκοτάδι του, η φωνή του γινόταν πιο δυνατή:
«Ka ora! Ka ora!» (Θα ζήσω! Θα ζήσω!)
Ήταν ένας χορός ανάμεσα στη ζωή και τον θάνατο, μια πάλη που δινόταν μέσα στη σιωπή του χώματος.
Η Έξοδος στο Φως
Ξαφνικά, η βαριά κάλυψη τραβήχτηκε. Ο Te Rauparaha έκλεισε τα μάτια του, περιμένοντας το χτύπημα της λόγχης. Όμως, αντί για μέταλλο, ένιωσε τη ζεστασιά του ήλιου στο πρόσωπό του. Ο εχθρός είχε χαθεί. Ο φίλος του στεκόταν από πάνω του και του έτεινε το χέρι.
Τότε, ο μεγάλος αρχηγός πήδηξε έξω από τη γη με μια ορμή που τάραξε τα δέντρα. Τα μάτια του άστραψαν και το σώμα του άρχισε να δονείται. Κοίταξε τον ήλιο που έλαμπε πάνω από τα βουνά και φώναξε με όλη τη δύναμη της ψυχής του:
«Tēnei te tangata pūhuruhuru nāna nei i tiki mai whakawhiti te rā!» (Αυτός είναι ο γενναίος άνδρας που έφερε πίσω τον ήλιο και τον έκανε να λάμψει ξανά!)
Χτύπησε τα χέρια στα μπούτια του, έβγαλε τη γλώσσα του προς τον ουρανό και χόρεψε τον πρώτο KA MATE. Δεν ήταν πια ένας κυνηγημένος άνθρωπος, αλλά ένας άνδρας που είχε νικήσει τον θάνατο.
Η Κληρονομιά
Από εκείνη τη μέρα, το τραγούδι του Te Rauparaha δεν ξεχάστηκε ποτέ. Ταξίδεψε μέσα στους αιώνες, από τα δάση της Νέας Ζηλανδίας μέχρι τα μεγαλύτερα γήπεδα του κόσμου. Και κάθε φορά που ακούγεται το «Ka Mate», οι άνθρωποι θυμούνται πως, όσο βαθύ κι αν είναι το σκοτάδι του λάκκου, ο ήλιος πάντα θα βρίσκει τρόπο να ανατέλλει ξανά.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου