Η μουσική του Dowland είναι ο πρόγονος του «έντεχνου σκοταδιού». Αν ακούσετε προσεκτικά τις ενορχηστρώσεις των σύγχρονων μπαλαντών ή τα περίπλοκα riffs των πιο ατμοσφαιρικών rock συγκροτημάτων, θα βρείτε το πνεύμα του εκεί. Ο Dowland ήταν ο πρώτος που κατάλαβε ότι η μουσική μπορεί να είναι ταυτόχρονα βαθιά πνευματική και τεχνικά επιθετική.
Δεν είναι τυχαίο που καλλιτέχνες όπως ο STING ένιωσαν την ανάγκη να αφήσουν για λίγο το μπάσο και την ηλεκτρική κιθάρα για να αγγίξουν τις χορδές του λαούτου, αποτίνοντας φόρο τιμής στον «Master». Η επιρροή του Dowland φτάνει μέχρι τη σύγχρονη κινηματογραφική μουσική και τα soundtracks των επικών παιχνιδιών φαντασίας, όπου η μελαγχολική του αρμονία ντύνει τις πιο δραματικές στιγμές των ηρώων.
Κάθε φορά που ένας μουσικός απομονώνεται στο δωμάτιό του και προσπαθεί να «δαμάσει» ένα δύσκολο σόλο για να εκφράσει τον εσωτερικό του πόνο, επαναλαμβάνει την ιεροτελεστία του Dowland. Η κληρονομιά του είναι η απόδειξη ότι η αληθινή δεξιοτεχνία δεν παλιώνει ποτέ. Είναι μια φλόγα που περνά από το λαούτο στην κιθάρα και από εκεί στο άπειρο.
Ο John Dowland δεν ήταν απλώς ένας μουσικός της αυλής. Ήταν ο πρώτος που μας έμαθε ότι μπορείς να «shred-άρεις» ακόμα και όταν η καρδιά σου ραγίζει.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου