Ο ήχος που δεν έσβησε ποτέ

 

Υπάρχει μια λανθασμένη εντύπωση ότι η αρχαία ελληνική μουσική είναι κάτι «μουσειακό». Κάτι κλειδωμένο σε προθήκες, θαμμένο κάτω από στρώματα αιώνων και στεγνές θεωρητικές αναλύσεις για τους αρχαίους τρόπους και τις κλίμακες. Κι όμως, αρκεί να βρεθείς σε μια παρουσίαση του σχήματος

«ΛύρΑυλος» για να καταλάβεις ότι αυτός ο ήχος δεν έσβησε ποτέ. Είναι ζωντανός, παλμόμενος και,

παραδόξως, εξαιρετικά οικείος.

Όταν ο Παναγιώτης Στέφος και η οικογένειά του ανεβαίνουν στη σκηνή, δεν φέρνουν μαζί τους απλώς όργανα· φέρνουν μια ολόκληρη φιλοσοφία ζωής. Τα όργανα που κρατούν στα χέρια τους —φτιαγμένα με απόλυτη σεβασμό από αυθεντικά υλικά, όπως καβούκια χελώνας, δέρμα, ξύλο και κέρατα— είναι πιστά ανακατασκευασμένα αντίγραφα εκείνων που άκουγαν οι αρχαίοι πρόγονοί μας.

Η στιγμή που η αρχαία λύρα, η βάρβιτος ή ο δίαυλος αρχίζουν να ηχούν, κρύβει μια βαθιά συγκίνηση. Ο ήχος τους δεν είναι κραυγαλέος· έχει μια γήινη, εσωτερική καθαρότητα, μια απλότητα που σε αγγίζει αμέσως. Δεν χρειάζεται να είναι κανείς ιστορικός ή μουσικολόγος για να νιώσει τη δόνηση.

Το πιο μαγικό στοιχείο στο έργο του ΛύρΑυλου είναι η αποκάλυψη της συνέχειας. Ακούγοντας τις μελωδίες τους, συνειδητοποιείς αμέσως ότι η αρχαία ελληνική μουσική δεν χάθηκε στο παρελθόν. Επιβίωσε, μεταμορφώθηκε και κυλάει μέχρι σήμερα μέσα στο παραδοσιακό μας τραγούδι, στα μοιρολόγια, στους νανουρίσματά μας και στους ρυθμούς των πανηγυριών. Είναι η ίδια ανάσα, το ίδιο DNA που ταξιδεύει μέσα στον χρόνο.

Ο ΛύρΑυλος καταφέρνει το πιο δύσκολο: να κάνει το αρχαίο να μοιάζει σημερινό, και το βαθιά λόγιο να ακούγεται απόλυτα φυσικό και απλό. Μας θυμίζουν ότι η μουσική, στην πρωταρχική της μορφή, ήταν φάρμακο για την ψυχή και τρόπος επικοινωνίας. Και αυτή η αλήθεια παραμένει αναλλοίωτη, όσες χιλιετίες κι αν περάσουν.https://www.lyravlos.gr/

Ε.Φ.