Σάντκο

 «Στους μύθους του κόσμου, το όργανο του μουσικού δεν είναι απλό εργαλείο, αλλά προέκταση της ίδιας του της ψυχής. Η μουσική έχει τη δύναμη να μεταμορφώνει τη φτώχεια σε πλούτο, να ανοίγει τις πύλες αόρατων βασιλείων και να συγκινεί ακόμα και τις πιο αδυσώπητες δυνάμεις της φύσης. Όμως, η αληθινή μαγεία της δεν έγκειται στην υποταγή του κόσμου στον ήχο της, αλλά στη βαθιά επίγνωση του δημιουργού για τα όριά του. Η μουσική είναι ένας ζωντανός οργανισμός που απαιτεί σεβασμό· κι ο πραγματικός καλλιτέχνης είναι εκείνος που ξέρει πότε να δυναμώσει την ένταση για να ξυπνήσει τον κόσμο και πότε να σπάσει τις χορδές του για να φέρει πίσω τη γαλήνη.»

Στη δοξασμένη πόλη του Νόβγκοροντ ζούσε κάποτε ένας νεαρός μουσικός που τον έλεγαν Σάντκο. Δεν είχε ούτε σπίτι, ούτε πλούτη, ούτε χρυσό. Το μόνο πολύτιμο πράγμα που κατείχε στον κόσμο ήταν ένα γκουσλί —ένα παραδοσιακό έγχορδο όργανο— και η μαγευτική φωνή του.

Ο Σάντκο κέρδιζε το ψωμί του παίζοντας στις γιορτές και στα συμπόσια των πλούσιων εμπόρων της πόλης. Κάποια στιγμή, όμως, πέρασαν μέρες ολόκληρες χωρίς να τον καλέσει κανείς. Μονάχος και λυπημένος, πήγε στις όχθες της λίμνης Ίλμεν, κάθισε πάνω σε μια μεγάλη πέτρα και άρχισε να παίζει το γκουσλί του για τη δική του παρηγοριά. Η μουσική του αντηχούσε γλυκά πάνω από τα

Taranta και Witchberries

 

Το «Taranta» δεν είναι ένα απλό παραδοσιακό τραγούδι της Νότιας Ιταλίας· είναι η ζωντανή ηχώ ενός πανάρχαιου, θεραπευτικού τελετουργικού που ισορροπεί ανάμεσα στην έκσταση, τον πόνο και την κάθαρση.

🏛️ Ιστορικό & Κοινωνιολογικό Πλαίσιο: Το Φαινόμενο του Ταραντισμού

Ο Ταραντισμός (Tarantismo) υπήρξε για αιώνες ένα πολιτισμικό και ψυχολογικό καταφύγιο για τους φτωχούς αγροτικούς πληθυσμούς της Απουλίας (Salento).

• Ο Μύθος του Δηλητηρίου: Σύμφωνα με τη λαϊκή παράδοση, το τσίμπημα της δηλητηριώδους αράχνης (tarantula) στα χωράφια προκαλούσε μια κατάσταση λήθαργου, παράνοιας, κατάθλιψης και σωματικών σπασμών.

• Η Αλληγορία: Στην πραγματικότητα, όπως ανέλυσε και ο εθνολόγος Ernesto de Martino στο έργο του «La terra del rimorso», το «τσίμπημα» ήταν η αλληγορική έκφραση της κοινωνικής καταπίεσης, της φτώχειας, της απομόνωσης και της εσωτερικευμένης θλίψης (ειδικά για τις γυναίκες της

Ιστορική, Κοινωνική και Τεχνική Εξέλιξη της Ενδυμασίας στο Μπαλέτο

 

Από τους Αυλικούς Κορσέδες στη Ρομαντική Τουτού: Η Ιστορική, Κοινωνική και Τεχνική Εξέλιξη της Ενδυμασίας στο Μπαλέτο

Η ιστορία του μπαλέτου είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την ιστορία του κοστουμιού του. Κάθε φορά που μια χορεύτρια απελευθέρωνε ένα σημείο του σώματός της από τα δεσμά της τρέχουσας μόδας, μια νέα τεχνική κατάκτηση γεννιόταν πάνω στη σκηνή. Η διαδρομή από τους δύσκαμπτους αυλικούς κορσέδες του 16ου αιώνα μέχρι την ανάλαφρη ρομαντική τουτού του 19ου αιώνα, και τελικά την απόλυτα γεωμετρική

ΔΙΑΜΑΝΤΑ ΓΚΑΛΑΣ: Η ΦΩΝΗ ΤΗΣ ΚΑΘΑΡΣΗΣ

 

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 1: ΕΙΣΑΓΩΓΗ & ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ — Η ΑΡΧΑΙΑ ΤΡΑΓΩΔΙΑ, Η ΜΑΙΝΑΔΑ ΚΑΙ Η ΑΠΟΡΡΙΨΗ ΤΟΥ ΟΡΟΥ «GOTH»

«Δεν είμαι "Γκοθ", είμαι Ελληνίδα κι αυτό δεν είναι ένα απλό γεωγραφικό γεγονός, αλλά καταρχήν πνευματικό... Οι Έλληνες μιλάνε πάντα δυνατά και ουρλιάζουν συνεχώς, είναι μέρος της κουλτούρας που ακολούθησε την αρχαία τραγωδία. Γι' αυτό και λατρεύω αυτό το ψυχωτικό είδος τέχνης!».

Με αυτά τα λόγια, η DIAMANDA GALÁS οριοθετεί με απόλυτη σαφήνεια το αισθητικό, υπαρξιακό και καλλιτεχνικό της πλαίσιο, αποδομώντας εμφατικά τις εύκολες ετικέτες με τις οποίες η δυτική μουσικοκριτική επιχείρησε επί δεκαετίες να την τιθασεύσει. Για το ευρύ κοινό και τους δημοσιογράφους της ροκ και avant-garde σκηνής, η επιβλητική της φιγούρα, τα αυστηρά μαύρα ενδύματα, η σκοτεινή θεματολογία γύρω από τον θάνατο, την αρρώστια και το τραύμα, καθώς και η υποβλητική, σχεδόν υποχθόνια σκηνική της παρουσία, αρκούσαν για να της φορέσουν την ταμπέλα της «βασίλισσας του gothic» ή της «ιέρειας του σκότους». Ωστόσο, για την ίδια τη Galás, η προσέγγιση αυτή συνιστά μια επιφανειακή, σχεδόν αφελή παρερμηνεία. Το σκοτάδι στο έργο της δεν αποτελεί στυλιστική επιλογή, υφολογική μόδα ή μια σκοτεινή εφηβική φαντασίωση που γεννήθηκε στις αγγλοσαξονικές συνοικίες της δεκαετίας του 1980. Είναι μια βιωματική, αρχέγονη και βαθιά πολιτική ανάγκη έκφρασης που πηγάζει απευθείας από τη μεσογειακή κουλτούρα του θρήνου, τη μανιάτικη παράδοση και το πνεύμα της αρχαίας ελληνικής τραγωδίας.

Στο σύμπαν της Galás, η ελληνικότητα δεν υφίσταται ως μια πατριωτική διακήρυξη ούτε ως μια τυπική

αναφορικότητα στη γεωγραφική καταγωγή των γονέων της. Είναι μια πνευματική και ψυχολογική κατάσταση, ένας τρόπος αντιμετώπισης του ανθρώπινου πόνου και της αδικίας. Η ίδια αντιλαμβάνεται τον εαυτό της όχι ως μια σύγχρονη ποπ ή ροκ περφόρμερ, αλλά ως μια σύγχρονη τραγωδό, μια ζωντανή μετενσάρκωση της αρχαίας Μαινάδας που ανεβαίνει στη σκηνή για να τελέσει μια αδυσώπητη, διονυσιακή τελετουργία. Στην αρχαία ελληνική παράδοση, οι Μαινάδες δεν ήταν απλές ακολούθες του Διονύσου· ήταν οι γυναίκες που καταλαμβάνονταν από τη θεία μανία, εκείνες που ξεπερνούσαν τα όρια της λογικής και της κοινωνικής σύμβασης για να εκφράσουν το απόλυτο, το ανεπεξέργαστο, το πρωτόγονο συναίσθημα. Η Galás οικειοποιείται αυτόν ακριβώς τον ρόλο: χρησιμοποιεί τη φωνή της ως όργανο κατάληψης και κάθαρσης, μετατρέποντας τη σκηνή από χώρο θεάματος και καταναλωτικής ψυχαγωγίας σε έναν βωμό θυσίας και αποκαθήλωσης των ψευδαισθήσεων.

Η αρχαία τραγωδία, την οποία η ίδια αποκαλεί με έναν μάλλον εύστοχο τρόπο «ψυχωτικό είδος τέχνης», βασίζεται στην ιδέα ότι ο ανθρώπινος πόνος, η ύβρις και η τραυματική εμπειρία δεν πρέπει να αποκρύπτονται, να ωραιωποιούνται ή να καταστέλλονται. Αντίθετα, πρέπει να εκτίθενται δημόσια, να