ΚΕΦΑΛΑΙΟ 1: ΕΙΣΑΓΩΓΗ & ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ — Η ΑΡΧΑΙΑ ΤΡΑΓΩΔΙΑ, Η ΜΑΙΝΑΔΑ ΚΑΙ Η ΑΠΟΡΡΙΨΗ ΤΟΥ ΟΡΟΥ «GOTH»
«Δεν είμαι "Γκοθ", είμαι Ελληνίδα κι αυτό δεν είναι ένα απλό γεωγραφικό γεγονός, αλλά καταρχήν πνευματικό... Οι Έλληνες μιλάνε πάντα δυνατά και ουρλιάζουν συνεχώς, είναι μέρος της κουλτούρας που ακολούθησε την αρχαία τραγωδία. Γι' αυτό και λατρεύω αυτό το ψυχωτικό είδος τέχνης!».
Με αυτά τα λόγια, η DIAMANDA GALÁS οριοθετεί με απόλυτη σαφήνεια το αισθητικό, υπαρξιακό και καλλιτεχνικό της πλαίσιο, αποδομώντας εμφατικά τις εύκολες ετικέτες με τις οποίες η δυτική μουσικοκριτική επιχείρησε επί δεκαετίες να την τιθασεύσει. Για το ευρύ κοινό και τους δημοσιογράφους της ροκ και avant-garde σκηνής, η επιβλητική της φιγούρα, τα αυστηρά μαύρα ενδύματα, η σκοτεινή θεματολογία γύρω από τον θάνατο, την αρρώστια και το τραύμα, καθώς και η υποβλητική, σχεδόν υποχθόνια σκηνική της παρουσία, αρκούσαν για να της φορέσουν την ταμπέλα της «βασίλισσας του gothic» ή της «ιέρειας του σκότους». Ωστόσο, για την ίδια τη Galás, η προσέγγιση αυτή συνιστά μια επιφανειακή, σχεδόν αφελή παρερμηνεία. Το σκοτάδι στο έργο της δεν αποτελεί στυλιστική επιλογή, υφολογική μόδα ή μια σκοτεινή εφηβική φαντασίωση που γεννήθηκε στις αγγλοσαξονικές συνοικίες της δεκαετίας του 1980. Είναι μια βιωματική, αρχέγονη και βαθιά πολιτική ανάγκη έκφρασης που πηγάζει απευθείας από τη μεσογειακή κουλτούρα του θρήνου, τη μανιάτικη παράδοση και το πνεύμα της αρχαίας ελληνικής τραγωδίας.
Στο σύμπαν της Galás, η ελληνικότητα δεν υφίσταται ως μια πατριωτική διακήρυξη ούτε ως μια τυπική
αναφορικότητα στη γεωγραφική καταγωγή των γονέων της. Είναι μια πνευματική και ψυχολογική κατάσταση, ένας τρόπος αντιμετώπισης του ανθρώπινου πόνου και της αδικίας. Η ίδια αντιλαμβάνεται τον εαυτό της όχι ως μια σύγχρονη ποπ ή ροκ περφόρμερ, αλλά ως μια σύγχρονη τραγωδό, μια ζωντανή μετενσάρκωση της αρχαίας Μαινάδας που ανεβαίνει στη σκηνή για να τελέσει μια αδυσώπητη, διονυσιακή τελετουργία. Στην αρχαία ελληνική παράδοση, οι Μαινάδες δεν ήταν απλές ακολούθες του Διονύσου· ήταν οι γυναίκες που καταλαμβάνονταν από τη θεία μανία, εκείνες που ξεπερνούσαν τα όρια της λογικής και της κοινωνικής σύμβασης για να εκφράσουν το απόλυτο, το ανεπεξέργαστο, το πρωτόγονο συναίσθημα. Η Galás οικειοποιείται αυτόν ακριβώς τον ρόλο: χρησιμοποιεί τη φωνή της ως όργανο κατάληψης και κάθαρσης, μετατρέποντας τη σκηνή από χώρο θεάματος και καταναλωτικής ψυχαγωγίας σε έναν βωμό θυσίας και αποκαθήλωσης των ψευδαισθήσεων.
Η αρχαία τραγωδία, την οποία η ίδια αποκαλεί με έναν μάλλον εύστοχο τρόπο «ψυχωτικό είδος τέχνης», βασίζεται στην ιδέα ότι ο ανθρώπινος πόνος, η ύβρις και η τραυματική εμπειρία δεν πρέπει να αποκρύπτονται, να ωραιωποιούνται ή να καταστέλλονται. Αντίθετα, πρέπει να εκτίθενται δημόσια, να
.jpeg)
