Η μουσική της Loreena McKennitt δεν είναι απλώς ένα άκουσμα, αλλά ένα αρχιτεκτονικό κατασκεύασμα φτιαγμένο από ιστορία, γεωγραφία και μυστικισμό. Στα σαράντα σχεδόν χρόνια της καλλιτεχνικής της πορείας, η Καναδή συνθέτρια, τραγουδοποιός και παραγωγός κατάφερε να διαμορφώσει ένα εντελώς προσωπικό ηχητικό σύμπαν. Το σύμπαν αυτό βασίζεται στην οργανική αλληλεπίδραση οργάνων που προέρχονται από διαφορετικούς πολιτισμούς, εποχές και ηπείρους.
Από τους ψυχρούς, σιωπηλούς απόηχους των ιρλανδικών μοναστηριών και τα μεσαιωνικά μονοπάτια της Ευρώπης, μέχρι τις αγορές του Μαρόκου, τα παλάτια της Ανδαλουσίας και τις ερήμους του Δρόμου του Μεταξιού, η McKennitt χρησιμοποιεί τα μουσικά όργανα όχι ως απλά συνοδευτικά εργαλεία, αλλά ως ζωντανούς αφηγητές. Κάθε όργανο στη δισκογραφία της φέρει μαζί του την ιστορία της καταγωγής του, την πολιτισμική του μνήμη και τη δική του ιδιαίτερη πνευματική συχνότητα.
1. Ο Πυρήνας: Άρπα, Πιάνο και η Φωνή ως Όργανο
Στη βάση κάθε σύνθεσης της Loreena McKennitt βρίσκεται ένας στενός πυρήνας οργάνων που αποτελούν την καλλιτεχνική της ταυτότητα. Η ίδια είναι πολυοργανίστρια, και η σχέση της με τα όργανα αυτά είναι βαθιά εσωτερική.
Η Κέλτικη Άρπα (Celtic Harp / Neoceltic Harp)
Η κέλτικη άρπα είναι το πρωτογενές όργανο που καθόρισε την πορεία της McKennitt. Σε αντίθεση με τη μεγάλη άρπα συναυλιών (pedal harp) της κλασικής ορχήστρας, η κέλτικη άρπα είναι μικρότερη, με πιο οξύ, διαπεραστικό και ακατέργαστο ήχο. Οι χορδές της, συχνά μεταλλικές ή από έντερο, παράγουν έναν αρμονικό απόηχο που διαρκεί, δημιουργώντας μια αιθέρια, υπνωτική ατμόσφαιρα. Η άρπα κυριαρχεί απόλυτα στα πρώτα της άλμπουμ, Elemental (1985), To Drive the Cold Winter Away (1987) και Parallel Dreams (1989), όπου η ενορχήστρωση είναι λιτή: η άρπα υφαίνει τον αρμονικό σκελετό και η


