...και εγένετο Άπειρο..

 

 

 «Φως και Σκοτάδι έγιναν ένα... βρήκαν τη μάνα Γη οι μελωδίες.. και εγένετο Άπειρο..» Το κομμάτι «Nona» αποτελεί μία από τις πιο ιδιαίτερες, εσωτερικές και ατμοσφαιρικές στιγμές στη δισκογραφία των PAGAN. Αν και η μπάντα επιλέγει να αφήνει τη μουσική της να μιλάει απευθείας στο ασυνείδητο του ακροατή χωρίς να «κλειδώνει» το νόημα με αυστηρές επεξηγήσεις, υπάρχουν συγκεκριμένα στοιχεία που φωτίζουν τον βαθύ συμβολισμό του: 

1. Η Μητέρα Γη και η Γονιμότητα Η λέξη Nona συνδέεται ετυμολογικά και αρχετυπικά με τη φιγούρα της «Νόνας» / Γιαγιάς ή της τροφού (στην ευρύτερη μεσογειακή και βαλκανική παράδοση), αλλά και με την ένατη (Nona) ρωμαϊκή θεότητα των Μοιρών, η οποία ήταν υπεύθυνη για τη σύλληψη και τον ένατο μήνα της κύησης – τη γέννηση. Στο πλαίσιο των PAGAN, η «Nona» συμβολίζει την ίδια τη Μάνα Γη, την πρωταρχική μήτρα που γεννά τη ζωή και υποδέχεται τον άνθρωπο. Είναι η ρίζα στην οποία αναφέρεται διαρκώς το συγκρότημα. 

2. Το Σμίξιμο των Αντιθέτων (Φως και Σκοτάδι) Όπως φανερώνει η ποιητική τους φράση («Φως και Σκοτάδι έγιναν ένα…»), το κομμάτι πραγματεύεται την απόλυτη ισορροπία της φύσης. Στην παραδοσιακή και παγανιστική κοσμοθεωρία, το φως και το σκοτάδι δεν βρίσκονται σε πόλεμο, αλλά αποτελούν τις δύο όψεις του ίδιου νομίσματος. Ο θάνατος και η αναγέννηση, ο χειμώνας και το καλοκαίρι, η θλίψη και η έκσταση συνυπάρχουν. Όταν αυτά τα δύο στοιχεία ενώνονται, επέρχεται η αρμονία και γεννιέται το «Άπειρο». 

3. Η Επιλογή των Οργάνων ως Συμβολισμός Ο τρόπος που είναι ενορχηστρωμένο το κομμάτι κουβαλά τον δικό του συμβολισμό, παντρεύοντας τον γήινο, αρχαϊκό ήχο με το μεταφυσικό στοιχείο: Το σαντούρι και το μπεντίρ (κρουστό) δίνουν τον γήινο, στιβαρό παλμό, σαν τον χτύπο της καρδιάς της γης. Το λαούτο και η τσαμπούνα φέρνουν τον αρχέγονο, διονυσιακό αέρα της υπαίθρου και των νησιών. Η ηλεκτρική κιθάρα, τα synths και η «καμινάδα» (ένας βαρύς, βιομηχανικός, ισοκρατικός ήχος) δημιουργούν το σύγχρονο, σκοτεινό και συμπαντικό υπόβαθρο.

 4. Η Φωνή ως Τελετουργία Η Έβελυν Ασουάντ δεν τραγουδάει λέξεις, επειδή οι λέξεις μερικές φορές περιορίζουν το συναίσθημα. Οι φωνητισμοί της (vocalises) λειτουργούν ως τελετουργικό μοιρολόι και ταυτόχρονα ως ύμνος γέννησης. Η φωνή της γίνεται το κανάλι μέσα από το οποίο η «γενετική μνήμη» ξυπνά, επιτρέποντας στον ακροατή να νιώσει τη δική του σύνδεση με το παρελθόν και τη φύση, οδηγώντας στη μέθεξη. Είναι, ουσιαστικά, ένα κομμάτι-γέφυρα: ξεκινά από τα έγκατα της γης και, μέσα από την ένταση της μουσικής, υψώνεται προς το σύμπαν και το άπειρο.