Πριν από αιώνες, στις πλατείες και στις αγορές της Κορέας, γεννήθηκε μια τέχνη που δεν χρειαζόταν χρυσάφι, ούτε παλάτια για να υπάρξει. Χρειαζόταν μόνο δύο ανθρώπους: έναν που να τραγουδά την ψυχή του και έναν που να δίνει τον χτύπο της καρδιάς πάνω σε ένα τύμπανο. Αυτό είναι το Pansori. Η λέξη βγαίνει από το Pan (τον τόπο όπου μαζεύεται ο κόσμος) και το Sori (τον ήχο ή το τραγούδι).
Δεν ήταν απλώς μουσική· ήταν ο τρόπος των ανθρώπων να αντέχουν τις πίκρες της ζωής. Ο τραγουδιστής, ο Sorikkun, έπρεπε να προπονείται χρόνια ολόκληρα, συχνά κάτω από παγωμένους καταρράκτες,
φωνάζοντας κόντρα στο νερό μέχρι η φωνή του να ματώσει, να «σπάσει» και τελικά να γίνει τόσο δυνατή που να μπορεί να ακουστεί πάνω από τον άνεμο.Αρχικά υπήρχαν δώδεκα μεγάλες ιστορίες, δώδεκα επικά ταξίδια που κρατούσαν ώρες. Όμως, ο χρόνος και οι πόλεμοι είναι σκληροί. Σήμερα, σαν σπάνια διαμάντια, έχουν σωθεί ολόκληρες μόνο πέντε. Μία από αυτές είναι η πιο συγκινητική, η πιο λυρική, αυτή που μιλά για μια αγάπη που δεν γνώρισε όρια. Η ιστορία της Sim Cheong.
Η ΘΥΣΙΑ ΤΗΣ SIM CHEONG: ΕΝΑΣ ΘΡΥΛΟΣ ΓΙΑ ΤΟ ΦΩΣ
Μέρος Πρώτο: Η Κόρη του Τυφλού
Κάποτε, σε ένα χωριό που το έδερνε ο άνεμος, ζούσε ένας άντρας που τον έλεγαν Σιμ. Ο Σιμ ήταν τυφλός, μα η καρδιά του ήταν γεμάτη καλοσύνη. Η γυναίκα του, η όμορφη και πιστή Μουκ-ουά, πέθανε την ώρα που έφερνε στον κόσμο την κόρη τους, τη Sim Cheong.
Ο τυφλός πατέρας έμεινε μόνος με ένα βρέφος στην αγκαλιά. Μην έχοντας πώς να την ταΐσει, περιπλανιόταν στους δρόμους, κρατώντας το μωρό σφιχτά πάνω του. Χτυπούσε τις πόρτες των γειτόνων και παρακαλούσε τις μανάδες που θήλαζαν:
«Σας ικετεύω, δώστε μια στάλα γάλα στο ορφανό μου, και ο ουρανός θα σας το ανταποδώσει».
Η Sim Cheong μεγάλωσε με το «γάλα της γειτονιάς», και ίσως γι' αυτό έγινε το πιο αγαπητό κορίτσι του χωριού. Όσο μεγάλωνε, γινόταν τα μάτια του πατέρα της. Τον κρατούσε από το χέρι, τον οδηγούσε στα μονοπάτια, του καθάριζε το φτωχικό τους σπίτι και δούλευε στα χωράφια των πλουσίων για να φέρει ένα πιάτο φαΐ στο τραπέζι.
Μέρος Δεύτερο: Η Μοιραία Υπόσχεση
Μια μέρα, ο γέρο-Σιμ, γυρίζοντας μόνος του, γλίστρησε και έπεσε σε ένα βαθύ χαντάκι με νερό. Εκείνη τη στιγμή περνούσε ένας μοναχός. Τον βοήθησε να βγει και, βλέποντας την απόγνωση στο πρόσωπό του, του ψιθύρισε: «Μην κλαις, γέροντα. Υπάρχει τρόπος. Αν προσφέρεις 300 σάκους ρύζι στον Μεγάλο Ναό του Βούδα, οι προσευχές θα εισακουστούν. Τα μάτια σου θα καθαρίσουν από το σκοτάδι και θα δεις το φως σου ξανά».
Ο Σιμ, μέσα στην ταραχή του, ορκίστηκε πως θα τα δώσει. Μα μόλις έφτασε στο σπίτι, κατέρρευσε. 300 σάκους ρύζι; Αυτοί δεν είχαν ούτε μια χούφτα για το βράδυ. Όταν η Sim Cheong έμαθε την υπόσχεση του πατέρα της, δεν τον μάλωσε. Ένιωσε μόνο μια βαθιά φλόγα στην καρδιά. Έπρεπε να βρει το ρύζι. Έπρεπε ο πατέρας της να δει το πρόσωπό της, έστω για μια φορά.
Μέρος Τρίτο: Η Συμφωνία με τους Εμπόρους
Εκείνο τον καιρό, οι έμποροι της θάλασσας ήταν απελπισμένοι. Τα καράβια τους βούλιαζαν στα στενά της Indangsu, εκεί που τα κύματα ήταν άγρια και ο Βασιλιάς-Δράκος της Θάλασσας ζητούσε αίμα για να ηρεμήσει. Έψαχναν μια νέα κοπέλα, αγνή και πιστή, για να τη θυσιάσουν στο βυθό.
Η Sim Cheong τους πλησίασε.
«Θα έρθω μαζί σας», είπε με φωνή σταθερή σαν τον βράχο. «Θα δώσω τη ζωή μου στη θάλασσα, αν εσείς στείλετε τώρα 300 σάκους ρύζι στον ναό για τον τυφλό πατέρα μου».
Οι έμποροι δέχτηκαν. Η μέρα του αποχαιρετισμού ήταν η πιο θλιβερή που είδε ποτέ το χωριό. Η Sim Cheong ετοίμασε το τελευταίο γεύμα για τον πατέρα της, του φίλησε τα χέρια και, χωρίς να του πει την αλήθεια, του είπε πως θα πάει να δουλέψει μακριά. Μα η καρδιά της ράγιζε.
Μέρος Τέταρτο: Η Βουτιά στο Άπειρο
Το καράβι έφτασε στη μέση του ωκεανού. Ο άνεμος ούρλιαζε και τα κύματα υψώνονταν σαν θεριά. Οι έμποροι έτρεμαν. Η Sim Cheong στάθηκε στην άκρη του καταστρώματος. Κοίταξε τον ουρανό, προσευχήθηκε για την υγεία του πατέρα της και, με μια κίνηση που έκοβε την ανάσα, πήδηξε στο κενό.
Το νερό την τύλιξε. Μα αντί για τον θάνατο, τη Sim Cheong την περίμενε ένα θαύμα. Ο Βασιλιάς-Δράκος, βλέποντας μια τέτοια θυσία, δεν άντεξε να την κρατήσει νεκρή. Την έκλεισε μέσα σε ένα μαγικό, τεράστιο άνθος λωτού και την άφησε να ανέβει στην επιφάνεια.
Ένας βασιλιάς που περνούσε από την ακτή είδε το υπέροχο λουλούδι που έλαμπε σαν ήλιος. Το πήρε στο παλάτι του και, όταν τα πέταλα άνοιξαν, ξεπρόβαλε η Sim Cheong, πιο όμορφη από ποτέ. Ο βασιλιάς την ερωτεύτηκε και την έκανε βασίλισσά του.
Μέρος Πέμπτο: Το Θαύμα των Ματιών
Παρόλα τα πλούτη, η Sim Cheong παρέμενε θλιμμένη. Σκεφτόταν τον πατέρα της. Έτσι, ζήτησε από τον βασιλιά να κάνει μια τεράστια γιορτή και να καλέσει όλους τους τυφλούς της χώρας.
Την τελευταία μέρα της γιορτής, ένας γέρος με κουρέλια και ένα ραβδί στο χέρι πλησίασε την πύλη. Ήταν ο Σιμ. Είχε χάσει τα πάντα, και το ρύζι δεν είχε φέρει το φως, γιατί η θλίψη για την κόρη του ήταν πιο βαριά από την τύφλωση.
Η Sim Cheong έτρεξε κοντά του.
«Πατέρα! Είμαι εγώ, η κόρη σου!» φώναξε.
Ο γέρο-Σιμ έτρεμε. «Δεν μπορεί να είσαι εσύ... η κόρη μου χάθηκε στη θάλασσα! Αν είσαι εσύ, άσε με να σε δω!»
Εκείνη τη στιγμή, η αγάπη έσπασε τα δεσμά του σκότους. Ο Σιμ άνοιξε τα μάτια του με τόση δύναμη, που το σκοτάδι υποχώρησε. Είδε τον κόσμο, είδε τα χρώματα, μα πάνω απ' όλα, είδε το πρόσωπο της κόρης του. Λέγεται πως εκείνη τη στιγμή, όλοι οι τυφλοί που ήταν στη γιορτή άνοιξαν κι εκείνοι τα μάτια τους από τη δύναμη της χαράς.
ΕΠΙΛΟΓΟΣ
Αυτή είναι η δύναμη του Pansori. Μέσα από τη φωνή ενός ανθρώπου και τον ρυθμό ενός τυμπάνου, αυτή η ιστορία ζωντανεύει εδώ και αιώνες. Δεν είναι απλώς ένα παραμύθι για παιδιά· είναι μια υπενθύμιση ότι η αφοσίωση και η θυσία μπορούν να κάνουν ακόμα και τους θεούς της θάλασσας να λυγίσουν.
Όταν ακούτε το τύμπανο να χτυπά, θυμηθείτε την καρδιά της Sim Cheong. Όταν ακούτε τη φωνή να ανεβαίνει ψηλά και να τρέμει, θυμηθείτε τη στιγμή που ο πατέρας της είδε το φως. Γιατί το Pansori δεν ακούγεται με τα αυτιά, αλλά με την ψυχή
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου