Ο Ύμνος στη Νικάλ (h.6)

Ο Ύμνος στη Νικάλ (h.6): Ένα Ζωντανό Ηχητικό Παράθυρο στην Εγγύς Ανατολή της Ύστερης Εποχής του Χαλκού

 Ο «Ύμνος στη Νικάλ», γνωστός στη διεθνή βιβλιογραφία και ως Hurrian Hymn No. 6 (h.6), αποτελεί ένα από τα πιο συναρπαστικά, σημαντικά και ανατρεπτικά αρχαιολογικά ευρήματα στον τομέα της πολιτισμικής ιστορίας. Αυτή η ταπεινή, ψημένη πήλινη πλακέτα, που ανακαλύφθηκε στα μέσα του 20ού

 

ΟΙ ΣΚΟΜΟΡΟΧΟΙ ΚΑΙ Η ΦΙΜΩΣΗ ΤΗΣ ΛΑΪΚΗΣ ΨΥΧΗΣ: ΜΙΑ ΑΝΑΛΥΣΗ ΤΟΥ ΕΡΓΟΥ ΤΟΥ RUSSELL ZGUTA

Η Εμφάνιση των Σκομορόχων: Από το Τελετουργικό στο Θέαμα

Η μελέτη του Russell Zguta ξεκινά αναζητώντας τις ρίζες των Σκομορόχων στα βάθη της προχριστιανικής Ρωσίας. Οι Σκομορόχοι δεν ήταν απλώς διασκεδαστές· ήταν οι κληρονόμοι των αρχαίων σλαβικών παγανιστικών τελετουργιών. Στις απαρχές τους, ο ρόλος τους ήταν ημι-θρησκευτικός. Συμμετείχαν σε γάμους, κηδείες και εποχιακές γιορτές, λειτουργώντας ως διαμεσολαβητές ανάμεσα στον κόσμο των πνευμάτων και την κοινότητα.

ΜΗ ΚΑΚΟΥΡΓΕΙ ΤΗΝ ΜΟΥΣΙΚΗΝ!

 

Το Gemini είπε

Η ιστορία της ελληνικής μουσικής είναι μια διαδρομή γεμάτη συγκρούσεις, καινοτομίες και μια επίμονη, σχεδόν εμμονική, προσπάθεια επιβολής «ήθους» από την εκάστοτε εξουσία. Το σύνθημα των Σπαρτιατών εφόρων, «Μη κακούργει την μουσικήν!», δεν ήταν μια απλή παρατήρηση· ήταν μια κραυγή προστασίας της παράδοσης απέναντι σε αυτό που θεωρούσαν τότε «μοντέρνα» διαφθορά.

Η ΑΜΥΓΔΑΛΙΑ: ΤΟ ΠΟΙΗΜΑ ΠΟΥ ΕΓΙΝΕ ΕΘΝΙΚΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ

ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΣ: ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΔΡΟΣΙΝΗΣ Ἐκούνησε τὴν ἀνθισμένη ἀμυγδαλιὰ μὲ τὰ χεράκια της, καὶ γέμισ’ ἀπὸ τ’ ἄνθη ἡ πλάτη, ἡ ἀγκαλιὰ καὶ τὰ μαλλάκια της. Ἀχ, χιονισμένη σὰν τὴν εἶδα τὴν τρελή, γλυκὰ τὴ φίλησα, τῆς τίναξα ὅλα τ’ ἄνθη ἀπό τὴν κεφαλὴ κ’ ἔτσι τῆς μίλησα: —Τρελή, νὰ φέρης στὰ μαλλιά σου τὴ χιονιὰ τί τόσο βιάζεσαι. Μόνη της θά ’ρθη ἡ ἄγρια βαρυχειμωνιά, δὲν τὸ στοχάζεσαι; Τοῦ κάκου τότε θὰ θυμᾶσαι τὰ παλιὰ τὰ παιγνιδάκια σου, σκυφτὴ γριούλα μὲ τὰ κάτασπρα μαλλιὰ καὶ τὰ γυαλάκια σου. Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΣΤΙΧΟΥΣ Το 1882, ένας νεαρός φοιτητής 23 ετών, ο ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΔΡΟΣΙΝΗΣ, απαθανατίζει μια στιγμή νεανικής ξεγνοιασιάς που έμελλε να τραγουδιέται για πάνω από 140 χρόνια. Η «τρελή» του ποιήματος δεν ήταν άλλη από την 13χρονη εξαδέλφη του, Αρτεμισία Κυριακού. Στον κήπο του σπιτιού τους στην οδό Πανεπιστημίου, η μικρή Αρτεμισία κούνησε μια ανθισμένη νεραντζιά και τα λευκά πέταλα την κάλυψαν σαν χιόνι. Ο Δροσίνης, με ποιητική ενόραση, μετέτρεψε τη νεραντζιά σε αμυγδαλιά —το δέντρο που ανθίζει μέσα στον χειμώνα— για να δημιουργήσει την υπέροχη αντίθεση με τα λευκά μαλλιά των γηρατειών που περιγράφει στην τελευταία στροφή. ΑΠΟ ΤΟΝ «ΡΑΜΠΑΓΑ» ΣΤΟ ΣΤΟΜΑ ΤΟΥ ΛΑΟΥ Το ποίημα δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στο σατιρικό περιοδικό «ΡΑΜΠΑΓΑΣ». Η τεράστια επιτυχία του όμως ήρθε μέσα από τη μουσική. Αν και για χρόνια η μελοποίηση θεωρούνταν «αδέσποτη», ανήκει στον ερασιτέχνη μουσικό Γεώργιο Κωστή. Η διάδοση του τραγουδιού υπήρξε πρωτοφανής: οι στρατιώτες της επιστράτευσης του 1885 το έμαθαν στην Αθήνα και επιστρέφοντας στα χωριά τους, το μετέφεραν σε κάθε γωνιά της Ελλάδας. Έτσι, το λόγιο ποίημα του Δροσίνη μεταμορφώθηκε σε μια από τις πιο αγαπημένες λαϊκές καντάδες. ΜΙΑ ΠΡΟΦΗΤΕΙΑ ΠΟΥ ΒΓΗΚΕ ΑΛΗΘΙΝΗ Η ιστορία κλείνει με μια συγκινητική συνάντηση πολλές δεκαετίες μετά. Ο ηλικιωμένος πλέον ποιητής συνάντησε την Αρτεμισία στα βαθιά της γεράματα. Βλέποντάς την με τα κάτασπρα μαλλιά και τα γυαλάκια της, ακριβώς όπως την είχε φανταστεί στο ποίημα όταν εκείνη ήταν παιδί, ο Δροσίνης λέγεται πως δάκρυσε, βλέποντας τη ζωή να αντιγράφει την τέχνη του.

HARRY POTTER ΚΑΙ HEDWIG'S THEME

HARRY POTTER ΚΑΙ HEDWIG'S THEME ΣΥΝΘΕΤΗΣ: JOHN WILLIAMS Ακριβώς όπως ο Τσαϊκόφσκι χρησιμοποίησε την τσελέστα για να εισαγάγει τον θεατή στον παραμυθένιο κόσμο του Καρυοθραύστη, έτσι και ο John Williams το 2001 επέλεξε αυτό το όργανο ως την "φωνή" του μαγικού κόσμου του Harry Potter.Στο βίντεο Harry Potter theme on a Real Celesta!, μπορείτε να δείτε και να ακούσετε την Argentina Durán να εκτελεί το πασίγνωστο σόλο: Η Ταυτότητα της Μαγείας: Το "Hedwig's Theme" ξεκινά με ένα παρατεταμένο σόλο τσελέστας. Ο Williams επέλεξε το όργανο αυτό γιατί ο ήχος του δεν είναι "γήινος". Η έλλειψη έντονων αρμονικών και η καθαρότητα της ατσάλινης πλάκας δημιουργούν μια αίσθηση μυστηρίου και αιώρησης. Τεχνική Δυσκολία: Παρόλο που ακούγεται απλό, το θέμα απαιτεί μεγάλη ακρίβεια, καθώς στην τσελέστα ο ήχος "σβήνει" αργά, και ο μουσικός πρέπει να ελέγχει τέλεια το πληκτρολόγιο για να μην θολώνει η μελωδία. Η Σύνδεση με την Παράδοση: Ο Williams, γνώστης της ορχηστρικής παράδοσης, "δανείστηκε" την ατμόσφαιρα που δημιούργησε ο Τσαϊκόφσκι έναν αιώνα πριν, αποδεικνύοντας ότι η τσελέστα παραμένει το κορυφαίο όργανο για να περιγράψει το υπερφυσικό.

Η ΣΚΟΤΕΙΝΗ ΠΛΕΥΡΑ ΤΗΣ ΤΣΕΛΕΣΤΑΣ

ΕΡΓΟ: ΜΟΥΣΙΚΗ ΓΙΑ ΕΓΧΟΡΔΑ, ΚΡΟΥΣΤΑ ΚΑΙ ΤΣΕΛΕΣΤΑ
ΣΥΝΘΕΤΗΣ: BÉLA BARTÓK (1881–1945)
Αν ο Τσαϊκόφσκι χρησιμοποίησε την τσελέστα για να δείξει τη "μαγεία" και ο Williams για να δείξει το "μυστήριο", ο Ούγγρος συνθέτης Béla Bartók τη χρησιμοποίησε για να προκαλέσει δέος και αγωνία.

Στο βίντεο Béla Bartók Music for Strings, Percussion and Celesta - The Shining, ακούμε το τρίτο μέρος (Adagio) του έργου, το οποίο ο Stanley Kubrick επέλεξε για την εμβληματική ταινία τρόμου «Η Λάμψη» (The Shining).

ΓΙΑΤΙ ΑΚΟΥΓΕΤΑΙ ΤΟΣΟ ΑΠΟΚΟΣΜΑ;
Η "Μουσική της Νύχτας": Ο Bartók δημιούργησε ένα στυλ που ονομάστηκε "night music". Η τσελέστα εδώ δεν παίζει γλυκές μελωδίες, αλλά γρήγορα, τρεμουλιαστά περάσματα και "παγωμένες" νότες που μοιάζουν με ήχους της φύσης τη νύχτα ή με ψιθύρους.

Αντίθεση με τα Έγχορδα: Τα έγχορδα παίζουν αργές, συρόμενες νότες (glissandi), ενώ η τσελέστα εισέρχεται με κοφτούς, μεταλλικούς ήχους, δημιουργώντας μια αίσθηση ψυχολογικής πίεσης.

Ο Kubrick και η Ατμόσφαιρα: Στη «Λάμψη», η μουσική αυτή ακούγεται σε σκηνές όπου ο κεντρικός ήρωας αρχίζει να χάνει την επαφή με την πραγματικότητα. Ο ήχος της τσελέστας ενισχύει την αίσθηση ότι "κάτι δεν πάει καλά" στον χώρο.
ΕΡΓΟ: ΜΟΥΣΙΚΗ ΓΙΑ ΕΓΧΟΡΔΑ, ΚΡΟΥΣΤΑ ΚΑΙ ΤΣΕΛΕΣΤΑ
ΣΥΝΘΕΤΗΣ: BÉLA BARTÓK (1881–1945)
Αν ο Τσαϊκόφσκι χρησιμοποίησε την τσελέστα για να δείξει τη "μαγεία" και ο Williams για να δείξει το "μυστήριο", ο Ούγγρος συνθέτης Béla Bartók τη χρησιμοποίησε για να προκαλέσει δέος και αγωνία.

Στο βίντεο Béla Bartók Music for Strings, Percussion and Celesta - The Shining, ακούμε το τρίτο μέρος (Adagio) του έργου, το οποίο ο Stanley Kubrick επέλεξε για την εμβληματική ταινία τρόμου «Η Λάμψη» (The Shining).

ΓΙΑΤΙ ΑΚΟΥΓΕΤΑΙ ΤΟΣΟ ΑΠΟΚΟΣΜΑ;
Η "Μουσική της Νύχτας": Ο Bartók δημιούργησε ένα στυλ που ονομάστηκε "night music". Η τσελέστα εδώ δεν παίζει γλυκές μελωδίες, αλλά γρήγορα, τρεμουλιαστά περάσματα και "παγωμένες" νότες που μοιάζουν με ήχους της φύσης τη νύχτα ή με ψιθύρους.

Αντίθεση με τα Έγχορδα: Τα έγχορδα παίζουν αργές, συρόμενες νότες (glissandi), ενώ η τσελέστα εισέρχεται με κοφτούς, μεταλλικούς ήχους, δημιουργώντας μια αίσθηση ψυχολογικής πίεσης.

Ο Kubrick και η Ατμόσφαιρα: Στη «Λάμψη», η μουσική αυτή ακούγεται σε σκηνές όπου ο κεντρικός ήρωας αρχίζει να χάνει την επαφή με την πραγματικότητα. Ο ήχος της τσελέστας ενισχύει την αίσθηση ότι "κάτι δεν πάει καλά" στον χώρο.

MBIRA: Ο ΗΧΟΣ ΤΗΣ ΖΙΜΠΑΜΠΟΥΕ

MBIRA: Ο ΗΧΟΣ ΤΗΣ ΖΙΜΠΑΜΠΟΥΕ

Προερχόμενη από την Ζιμπάμπουε, η Mbira είναι μια οικογένεια μουσικών οργάνων. Αποτελείται από μια ξύλινη σανίδα με εντηχείο, που επάνω έχει προσαρτημένα μεταλλικά κλιμακωτά δόντια. Η Mbira παίζεται μαζεύοντας αυτά τα δόντια με τους αντίχειρες και τους δείκτες. Στην Ανατολική και Νότια Αφρική, υπάρχουν πολλά είδη Mbira. Αποτελεί σημαντικό όργανο που παίζεται σε θρησκευτικές τελετές και άλλες κοινωνικές συγκεντρώσεις.

Ο ήχος της Mbira είναι χαρακτηριστικός, καθώς οι αρμονικοί ήχοι «πεθαίνουν» γρήγορα, αφήνοντας έναν καθαρό ήχο. Επίσης, όταν ένα από τα δόντια πάλλεται, τα παρακείμενα δόντια δημιουργούν δευτερεύουσες δονήσεις, αυξάνοντας έτσι την αρμονική πολυπλοκότητα μιας μεμονωμένης νότας. Συχνά, στο ηχείο τοποθετούνται μικρά κοχύλια ή μεταλλικά καπάκια που δημιουργούν έναν ελαφρύ ήχο «τριξίματος», ο οποίος προσθέτει βάθος και χαρακτήρα στη μελωδία, κάνοντάς την να ακούγεται σαν ψίθυρος από το παρελθόν.

MBIRA DZAVADZIMU

ΤΕΧΝΙΚΕΣ ΛΕΠΤΟΜΕΡΕΙΕΣ ΤΗΣ MBIRA DZAVADZIMU

Η Mbira (ειδικά η Mbira dzaVadzimu της Ζιμπάμπουε) είναι ένα πολύπλοκο όργανο που απαιτεί ακρίβεια στην κατασκευή και βαθιά γνώση της ακουστικής. Παρακάτω περιγράφονται τα βασικά τεχνικά στοιχεία:

1. Η Ξύλινη Σανίδα (Mubvamaropa):

Υλικό: Κατασκευάζεται από ένα ενιαίο κομμάτι σκληρού ξύλου, συχνά από το δέντρο Pterocarpus angolensis (γνωστό και ως Mubvamaropa ή Mukwa). Αυτό το ξύλο είναι ανθεκτικό και έχει

CELESTΑ ΤΕΧΝΙΚΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ

ΤΟ CELESTA: ΣΚΙΤΣΟ ΚΑΙ ΤΕΧΝΙΚΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ

Το Celesta (σελέστα) είναι ένα ιδιόφωνο πληκτροφόρο όργανο που οπτικά μοιάζει με μικρό όρθιο πιάνο, αλλά ο ήχος του παραπέμπει σε παραμυθένια καμπανάκια. Παρακάτω αναλύονται τα τεχνικά του μέρη και η λειτουργία του.

1. ΤΕΧΝΙΚΗ ΔΟΜΗ ΚΑΙ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ
Η εσωτερική λειτουργία της σελέστας συνδυάζει την πολυπλοκότητα του πιάνου με την απλότητα του μεταλλόφωνου.

Ηχητικές Πλάκες: Αντί για χορδές, διαθέτει σειρά από ατσάλινες πλάκες (steel bars) τοποθετημένες πάνω σε

Το Απόκοσμο Theremin (Θέρεμιν)

Το Απόκοσμο Theremin (Θέρεμιν)

"Φανταστείτε ένα όργανο που το παίζετε χωρίς να το αγγίζετε. Αυτό είναι το Theremin. Μια εφεύρεση του 1920 που μοιάζει με μαγεία. Η μουσικός κινεί τα χέρια της στο ηλεκτρομαγνητικό πεδίο γύρω από τις κεραίες, ελέγχοντας τη συχνότητα και την ένταση. Ο ήχος του; Απόκοσμος, σαν μια θρηνητική, ηλεκτρονική φωνή από το υπερπέραν. Τον έχετε ακούσει σε κλασικές ταινίες επιστημονικής φαντασίας, αλλά δεν ξέρατε ότι αυτό το 'φάντασμα' είναι πραγματικό."

Hang Drum

Το Αιθέριο Hang Drum (Χανγκ)Μοιάζει με αρχαίο κειμήλιο ή με UFO, αλλά το Hang Drum γεννήθηκε

μόλις το 2000 στην Ελβετία. Είναι ένα κρουστό που παίζεται με τις παλάμες και τα δάχτυλα, παράγοντας έναν ήχο που είναι ταυτόχρονα βαθύς, μελωδικός και εξαιρετικά χαλαρωτικός. Είναι η ηχητική ενσάρκωση της ηρεμίας, ένα όργανο που σε προσκαλεί σε έναν εσωτερικό διαλογισμό, ιδανικό για να ντύσει μουσικά τις πιο προσωπικές μας στιγμές."

Το Μεσαιωνικό Hurdy-Gurdy (Χέρντι-Γκέρντι)

Το Μεσαιωνικό Hurdy-Gurdy (Χέρντι-Γκέρντι)

"Αυτό το όργανο είναι μια μηχανή του χρόνου. Το Hurdy-Gurdy, γνωστό και ως 'οργανιστρίο', συνδυάζει την αρχή του βιολιού, του πιάνου και της γκάιντας. Ο μουσικός γυρίζει μια μανιβέλα που κινεί έναν τροχό (που λειτουργεί ως δοξάρι), ενώ ταυτόχρονα πατάει πλήκτρα για τη μελωδία. Παράγει έναν συνεχή, τραχύ ήχο (drone) που θυμίζει μεσαιωνικές γιορτές και ξεχασμένους θρύλους. Είναι η ηχητική γέφυρα με έναν κόσμο που δεν υπάρχει πια."

SASHIN (ΣΑΣΙΝ)

Το Σασίν είναι ένα παραδοσιακό ιαπωνικό έγχορδο όργανο με τρεις χορδές, παρόμοιο με το σαμισέν αλλά με πιο εσωτερική και meditative χροιά.

Ο ήχος του: Είναι διαπεραστικός, μελαγχολικός και εξαιρετικά εκφραστικός, θυμίζοντας μια παλιά ιαπωνική μπαλάντα.

Πώς λειτουργεί: Έχει τρεις μεταξωτές χορδές που τεντώνονται πάνω από ένα μικρό ηχείο καλυμμένο με δέρμα, συχνά από γάτα ή σκύλο. Ο μουσικός χρησιμοποιεί ένα μεγάλο, τριγωνικό πλήκτρο για να παίξει.

THEREMIN (ΘΕΡΕΜΙΝ)

Το Θέρεμιν είναι το μοναδικό όργανο που παίζεται χωρίς φυσική επαφή, χρησιμοποιώντας ηλεκτρομαγνητικά πεδία.

Τεχνικά Χαρακτηριστικά: Τύπος: Ηλεκτρονικό αναλογικό συνθεσάιζερ. Κύρια Μέρη: Κεραία Συχνότητας (Pitch Antenna): Κάθετη μεταλλική ράβδος. Ελέγχει το ύψος του ήχου (πόσο οξύς ή βαθύς είναι). Κεραία Έντασης (Volume Antenna): Οριζόντιος μεταλλικός βρόχος (loop). Ελέγχει την ένταση του ήχου. Ταλαντωτές (Oscillators): Εσωτερικά ηλεκτρονικά κυκλώματα που παράγουν ραδιοσυχνότητες.

GLASS HARMONICA (ΑΡΜΟΝΙΚΑ ΑΠΟ ΓΥΑΛΙ)

Μια μοναδική εφεύρεση του Βενιαμίν Φραγκλίνου (1761), που βασίζεται στον ήχο που παράγεται από την τριβή υγρών δαχτύλων σε

περιστρεφόμενα γυάλινα μπολ. Τεχνικά Χαρακτηριστικά: Τύπος: Έγχορδο με γυάλινα μπολ (glass harp),

Ο ΧΟΡΟΣ ΤΗΣ ΝΕΡΑΪΔΑΣ ΤΩΝ ΖΑΧΑΡΩΤΩΝ Η πιο εμβληματική στιγμή στην ιστορία της τσελέστας

Ο ΧΟΡΟΣ ΤΗΣ ΝΕΡΑΪΔΑΣ ΤΩΝ ΖΑΧΑΡΩΤΩΝ

ΣΥΝΘΕΤΗΣ: ΠΙΟΤΡ ΙΛΙΤΣ ΤΣΑΪΚΟΦΣΚΙ (1840–1893)

Το βίντεο που παραθέσατε αποτελεί την πιο εμβληματική στιγμή στην ιστορία της τσελέστας. Πρόκειται για το τρίτο μέρος του Pas de Deux από τη δεύτερη πράξη του μπαλέτου «Ο Καρυοθραύστης» (Op. 71), που έκανε πρεμιέρα το 1892 στην Αγία Πετρούπολη.

Η ΤΣΕΛΕΣΤΑ ΚΑΙ Ο ΟΥΡΑΝΙΟΣ ΗΧΟΣ ΤΗΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΣ: AUGUSTE MUSTEL

Η τσελέστα (celesta) αποτελεί ένα ιδιαίτερο πληκτροφόρο κρουστό όργανο, το οποίο έκανε την εμφάνισή του στο Παρίσι το 1886 από τον εφευρέτη Auguste Mustel. Αν και οπτικά θυμίζει ένα μικρό όρθιο πιάνο, η εσωτερική του λειτουργία και ο παραγόμενος ήχος το κατατάσσουν σε μια δική του, μαγική κατηγορία. Το όνομά της δεν είναι τυχαίο, καθώς προέρχεται από τη γαλλική λέξη "celeste", που σημαίνει «ουράνιος», περιγράφοντας ιδανικά τον γλυκό και αιθέριο ήχο καμπάνας που εκπέμπει. ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΤΕΧΝΙΚΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ Η τσελέστα συνδυάζει την τεχνική του πιάνου με την ακουστική των μεταλλόφωνων. Τα κύρια χαρακτηριστικά της περιλαμβάνουν: Τρόπος Παραγωγής

KORA (ΚΟΡΑ)

Η Κόρα είναι ένα παραδοσιακό έγχορδο όργανο από τη Δυτική Αφρική, που συνδυάζει στοιχεία άρπας και λαούτου. Ο ήχος της: Είναι αιθέριος, γλυκός και μελωδικός, θυμίζοντας άρπα αλλά με μια πιο ρυθμική και δυναμική χροιά. Πώς λειτουργεί: Έχει 21 χορδές που εκτείνονται πάνω από μια μεγάλη, կκολοκύθα που λειτουργεί ως ηχείο, καλυμμένη με δέρμα ζώου. Ο μουσικός χρησιμοποιεί μόνο τους αντίχειρες και τους δείκτες και των δύο χεριών για να παίξει πολύπλοκα μοτίβα.

Ο ΗΧΟΣ

Ζούμε σε έναν κόσμο που κατακλύζεται από ήχο. Από το «κλικ» του ποντικιού μέχρι τη βαβούρα του δρόμου, η ακοή μας είναι διαρκώς σε εγρήγορση. Και μέσα σε αυτόν τον θόρυβο, υπάρχει η Μουσική. Πιστεύουμε ότι την ξέρουμε. Ξέρουμε πώς κλαίει ένα βιολί, πώς ανατριχιάζει μια ηλεκτρική κιθάρα, πώς δονείται ένα πιάνο. Στην Ελλάδα, η καρδιά μας χτυπάει ανάμεσα στη Δύση και την Ανατολή: από τη μία το κλασικό πιάνο, από την άλλη το ούτι και το σαντούρι, μια αρμονική συνύπαρξη πολιτισμών που ριζώνει βαθιά στην ιστορία μας. Όμως, έχετε αναρωτηθεί ποτέ τι υπάρχει πέρα από τα γνωστά; Ποιοι είναι οι ήχοι που σμιλεύτηκαν στην αρχαιότητα και χάθηκαν; Ποια όργανα γεννήθηκαν από την καινοτομία των τελευταίων χρόνων και δεν έχουν φτάσει ακόμα στα αυτιά μας; Η τεχνολογία και το διαδίκτυο μας έδωσαν ένα δώρο: μας έφεραν κοντά με άλλους πολιτισμούς και μας άνοιξαν μια πόρτα σε έναν κόσμο "φαντασμάτων". Ήρθε η ώρα να γνωρίσουμε τα μουσικά όργανα που, ενώ μπορεί να μην ξέρουμε το όνομά τους, ο ήχος τους μπορεί να έχει γλιστρήσει σε κάποια ταινία που είδαμε, σε κάποιο όνειρο που ξεχάσαμε. Είναι τα σπάνια, τα ξεχασμένα, τα επαναστατικά.

HURDY-GURDY (ΧΕΡΝΤΙ-ΓΚΕΡΝΤΙ)

HURDY-GURDY (ΧΕΡΝΤΙ-ΓΚΕΡΝΤΙ)

Ένα πολύπλοκο μεσαιωνικό έγχορδο όργανο, το οποίο συνδυάζει ταχαρακτηριστικά ενός βιολιού, ενός πιάνου και μιας γκάιντας.

Τεχνικά Χαρακτηριστικά:

Τύπος: Έγχορδο με τροχό (wheel-fiddle), πλήκτρα και συμπαθητικές χορδές.

Κύρια Μέρη:

Τροχός (Wheel): Ένας ξύλινος τροχός που γυρίζει με μανιβέλα, τρίβοντας τις χορδές (λειτουργεί

GLASS HARMONICA (ΑΡΜΟΝΙΚΑ ΑΠΟ ΓΥΑΛΙ)

Μια μοναδική εφεύρεση του Βενιαμίν Φραγκλίνου (1761), που βασίζεται στον ήχο που παράγεται από την τριβή υγρών δαχτύλων σε περιστρεφόμενα γυάλινα μπολ.

Τεχνικά Χαρακτηριστικά:

Τύπος: Έγχορδο με γυάλινα μπολ (glass harp), περιστρεφόμενα με μανιβέλα.

Κύρια Μέρη:

Γυάλινα Μπολ (Glass Bowls): Μια σειρά από γυάλινα μπολ διαφορετικού μεγέθους, που

ΟΙ ΡΟΚ ΣΤΑΡ ΤΗΣ ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗΣ: ΟΤΑΝ ΤΟ ΛΑΟΥΤΟ ΕΙΧΕ ΤΟ ΚΟΥΡΑΓΙΟ ΝΑ «ΦΛΕΓΕΤΑΙ»

 

 Ποιος είπε ότι η ηλεκτρική κιθάρα εφηύρε την επανάσταση; Πολύ πριν τα στάδια γεμίσουν με ενισχυτές και φώτα νέον, υπήρχε ένας άλλος ήρωας, ένας περιπλανώμενος μάγος των λέξεων και των ήχων: Ο ΒΑΡΔΟΣ. Σε μια εποχή που η ιστορία γραφόταν με το μελάνι της μνήμης, ο Βάρδος ήταν ο απόλυτος

JOHN DOWLAND

 

Ο JOHN DOWLAND δεν ήταν απλώς ένας μουσικός της αυλής. Ήταν ο πρώτος που μας έμαθε ότι μπορείς να «shred-άρεις» ακόμα και όταν η καρδιά σου ραγίζει. Η κληρονομιά του είναι η απόδειξη ότι η αληθινή δεξιοτεχνία δεν παλιώνει ποτέ. Είναι μια φλόγα που περνά από το λαούτο στην κιθάρα και από εκεί στο άπειρο. Κάθε φορά που ένας μουσικός απομονώνεται στο δωμάτιό του και προσπαθεί να «δαμάσει» ένα δύσκολο σόλο για να εκφράσει τον εσωτερικό του πόνο, επαναλαμβάνει την ιεροτελεστία του Dowland. Η μουσική του είναι η γέφυρα των αιώνων, ένας ήχος που ξεκινά από το σκοτάδι της Αναγέννησης και φτάνει μέχρι το σήμερα, θυμίζοντάς μας πως το θάρρος της έκφρασης είναι η μόνη παγκόσμια γλώσσα.

Η ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΑ ΕΝΟΣ ΜΕΛΑΓΧΟΛΙΚΟΥ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΗ

Πώς είναι δυνατόν ένας άνθρωπος που έζησε πριν από 400 χρόνια να μιλάει απευθείας στην ψυχή ενός σύγχρονου ακροατή; Ο JOHN DOWLAND δεν έγραψε απλώς τραγούδια· χαρτογράφησε την ανθρώπινη θλίψη και την έντυσε με μια δεξιοτεχνία που ξεπερνά τα όρια του χρόνου.

Σχόλια

Σαν άρχισα τα «Σχόλια» στο Τρίτο το 78, δεν είχα αποσαφηνίσει μέσα μου ούτε το ύφος της

γραφής τους, ούτε καλά-καλά τους στόχους μου. Γνώριζα βέβαια πως θάπρεπε να ξεκινήσω απ την πραγματικότητα του τόπου μας, αλλά όχι με τον τρόπο της «βραδυνής» και «μεσημβρινής» παραδημοσιογραφίας -τρόπος και είδος γραφής που απεχθάνομαι από νέος και περιφρονώ.

Σχόλιο με σχόλιο λοιπόν σχημάτιζα τον τρόπο, τη γραφή και το επίπεδο μέσα απ το οποίο έβλεπα τον νεοελλαδικό κόσμο μας και επικοινωνούσα ολοένα με ένα πλατύτερο κοινό ή καλλίτερα με ένα μεγαλύτερο κοινό, γιατί ποτέ είναι αλήθεια δεν υπήρξα κατάλληλος για το πλατύ κοινό. Φυσικά επικοινωνούσα με όλους, εκτός από τους παραδημοσιογράφους και τον αρμόδιο υφυπουργό -ανίκανους, για μια οποιαδήποτε επικοινωνία.